Van comfort zone naar Mordor

Ik ben weer eens een weekendje bij mijn ouders in Enkhuizen. Op zich al avontuurlijk genoeg natuurlijk, maar gister gingen Jordi en ik ook nog samen op zoek naar een veel wilder avontuur. Met de auto. De randstad in. Om te snowboarden. Met de Housemartins op de achtergrond.

Toen ik ‘s ochtend opstond, was de laatste keer dat ik zoiets fysiek groots en ingewikkelds als een auto moest beheersen tien maanden geleden. Ik had toen een bordeauxrode tweezitter in mijn nek en de kofferbak werd dichtgehouden met een touwtje omdat we aan het verhuizen waren, en ik reed de hele weg met groot licht omdat ik het eerst niet doorhad en daarna niet wist hoe die uit moest, ondanks een licht paniekerige zoektocht die ons bijna de gracht en de muur van geparkeerde auto’s in leidde. Dus ik had er vertrouwen in.

Eerst maar een proefrondje. Pap legde nog even de modernste knopjes uit (automatisch inklappende zijspiegeltjes – fancy), en toen gingen we op pad. Dat was eigenlijk alweer heel erg zoals ik me herinnerde, maar dan vooral de betere herinneringen. Blijven ademen, soepele bochtjes, muziek van mijn ouders omdat dat al in de cd-speler zat. We gingen even tanken en toen terug naar huis, klaar voor het échte avontuur. Jordi had zich ondertussen ook aangekleed en was klaar om navigator te spelen.

Zelfs dit kon ik nog, met veel improvisatie maar verbazend weinig pogingen.

Zelfs dit kon ik nog, met veel improvisatie maar verbazend weinig pogingen.

Het zenuwachtigst was ik van tevoren voor het drama van de ring van Amsterdam, met de onberekenbare, onvoorspelbare afslagbanen (zowel rechts als links) en viaductpijlers in het midden van de weg. Maar toen we daar na een rustig ritje door de polders van Noord-Holland aankwamen, was het vrij ruim op de weg, toonde het weer begrip met een laag zonnetje door dunne wolkenflardjes, en wist ik tussen het verkeer en de banen heen en weer aan het manoeuvreren alsof ik dingen onder controle had.

Het snowboarden was wel anders. Ik ben nog nooit zo vaak op één dag gevallen, maar ik ben nog nooit zo pijnloos gevallen. Sneeuw en snowboardbroek werkten samen om mijn kont (en andere ledematen) de best mogelijke behandeling te geven. Ik heb de eerste twee uur de piste goed van dichtbij kunnen bestuderen – mooi sneeuw, wel – voordat we Sultana’s gingen eten.

Tijdens de tweede helft lukte het me soms om zonder te vallen beneden te komen, maar dat was volgens Jordi ook weer niet de bedoeling. Je moest wel dingen blijven ‘leren’. Ik heb een paar indrukwekkende (vond ik) bochten gemaakt, een paar veel te snelle (vond ik) afdalingen, en een paar hilarische (vond ik) vallen. Jordi vond vooral dat ik het wel gemiddeld aardig deed. Mijn grootste compliment is binnen.

De grootste uitdaging was niet per se het sturen, het bochten maken of het naar beneden remmen (daar bestaan ook termen voor), maar de aanwezigheid van anderen. De piste werd bevolkt door serieuze enthousiastelingen met ski- en snowboardlessen die de helft van de tijd ook geen idee hadden waar hun onderlichaam mee bezig was, asociale ballen met de blinddoek van hun eigen koelheid stevig omgebonden, en vijfjarigen die met de snelheid van het licht door pionnenrijtjes naar beneden slalomden en meewarig naar die hopeloze volwassenen staarden. Hier wist ik ook doorheen te manoeuvreren, maar daar is alles wel mee gezegd.

Vol concentratie, vlak voordat ik opstijg, kort en plotseling, en lichtelijk onelegant land. Oké, ik viel.

Vol concentratie, vlak voordat ik opstijg, kort en plotseling, en lichtelijk onelegant land. Oké, ik viel.

Na drieëneenhalf uur snowboarden begonnen de laarzen mijn enkels te schaven en mijn vermoeidheid mijn wil. Ik dook nog een laatste keer op elegante wijze de sneeuw in en toen noemden we het een dag.

Tijdens onze terugreis naar het noorden onderworpen we Avatar (de anime) aan een grondige sociaal-culturele analyse terwijl we meeschreeuwden met de Housemartins en U2. Achter ons zonk de zon rood en langzaam weg. De ring was verwoest en ik had weer een wereld ontdekt. Eentje van Jordi. Het was een goede dag.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s