Van een moment naar alle momenten

Er zit weer een scriptie aan te komen. Met sneltreinvaart over de zeeën aan de rand van mijn geest, recht op de hoofdstad, mijn bewustzijn, afgesuisd. Het is de intercity van de toekomst, maar gelukkig staat zijn komst dit keer goed aangegeven op alle grote stations. En ik vind stations al groot als ze alleen een Kiosk hebben.

Een sfeerbeeld van de naderende scriptie, vanuit scriptieperspectief.

Een sfeerbeeld van de naderende scriptie, vanuit scriptieperspectief.

Nu ben ik een paar weken geleden in het bezit gekomen van een verzameling artikels over het vertalen van muziek. Ik was dus op één van die grote stations in Bewustzijn, de hoofdstad van mijn geest, en ik zag dat de intercity niet al te lang meer weg bleef. En er stonden ineens ook twee sprinters op de borden, genaamd ‘Essay voor Translation Studies’ en ‘Geannoteerde Vertaling voor Multimodal Translation’. Ook grote jongens.

‘Ze zouden ze moeten combineren,’ zei een man naast me, duidelijk afkomstig van het platteland, terwijl hij naar de borden knikte. ‘Scheelt een boel tijd en energie.’

‘Die treinen?’ vroeg ik. ‘Hoe dan?’

Maar hij was veranderd in een liervogel die als antwoord op mijn vraag enkel de schelle knal van een mandoline-akkoord uitstootte. Toen vloog hij weg.

Maar de borden met de verschillende treinen kropen langzaam dichter naar elkaar toe, met krakende ijzeren pootjes over het perron sluipend. En het putdeksel in de schaduw van het stationsgebouw werd van onder geopend. Ik probeerde het eerst te negeren, maar daar ben ik nooit goed in geweest, dus ik keek uiteindelijk sceptisch toe terwijl een jongeman met een hoge hoed, een lange zwarte jas en een klavecimbel op zijn rug eruit klom.

Toen hij eenmaal op het perron stond, rekte hij zich uit, klopte zijn jas af en liep met ongecontroleerd slungelige tred naar de borden toe om de treinen te inspecteren, grinnikend alsof hij niet spoorde. Uit de zakken van zijn jas waaiden flarden papier, harmonieën en tabellen. Ik ving er één op die laag genoeg zweefde.

En dat, mijn beste lezer, is hoe ik aan de verzameling artikels kwam. Nou ja, ongeveer. Ik moest eerst nog iemand inschakelen om het boek waar mijn flard papier naar verwees, de universiteit te ontfutselen. We zagen na een week dat je dat boek maar één dag mocht lenen, dus we zijn nu beiden universitair crimineel.

In de daaropvolgende paar weken heb ik de artikels doorgewerkt en samengevat, en dat was verbazend leuk. Wetenschappelijke artikels zijn doorgaans saai en langdradig, maar zodra er muziek bij komt kijken, blijk ik het wel goed aan te kunnen. En ik heb er ook een boel nieuwe muziek door ontdekt. Een musicalaflevering van Buffy the Vampire Slayer, Russische rock ‘n’ roll, Koerdische en Turkse volksmuziek, Mahler met Chinese Tang-poëzie… Oké, niet alles was even luisterbaar, maar het was zeker allemaal interessant.

Langzaam trok het doek voor het schilderij van de wereld van muziekinterpretatie op, en ik zag hoe culturen hun muziek en die van anderen behandelden, en hoe muziek vertaald werd, en ik bleef enigszins gebiologeerd staan staren.

‘Word je dan toch wetenschapper?’ siste een androgyn type, gemaskerd en bemanteld, in de schaduwen van de balzaal laconiek.

‘Ja, of ga je gewoon voor een goed cijfer?’ vroeg een klein kereltje met een half baardje (de linkerhelft) en een geelpaars gezicht.

‘Of boeit het je stiekem toch helemaal niks?’ voegde een vrij grote kraai met een zonnebril toe.

Ik schudde m’n hoofd en zette een masker af.

‘Na al die tijd,’ zeiden mijn drie gasten als één, en ze stapten achteruit, terug de schaduwen in.

Dansend op herontdekkingen.

Dansend op herontdekkingen.

Na al die tijd, inderdaad, is de muziekwetenschapper er dus nog steeds. Hij wast zijn instrumenten geduldig, ververst olie en stelt tandwieltjes bij, en heel soms speelt hij een akkoord of twee. Dan zakt de schutting buiten de ramen ineen en stroomt het oranjebruine zonlicht naar binnen, dansend op de koperen snaren en houten kasten in zijn toren.

We schudden handen. We kennen elkaar weer.

Advertenties

Een gedachte over “Van een moment naar alle momenten

  1. Zie je wel Tim, was die open dag bij muziekwetenschappen toch nog ergens goed voor. Een en al emotie.
    Andre Hazes draait zich nu om in zijn graf, bang dat jij een analyse op hem zal loslaten.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s