Van folkmuzikant naar wetenschapper?

Ik heb vandaag m’n mandola verkocht. Het moest er toch eens van komen, want het enige dat ik er ooit mee gedaan heb, is een klunzig improvisatiedingetje met Mieke, drie jaar geleden (voor de nieuwsgierigen: https://soundcloud.com/wren-band-1/improvisation-1). Ik heb de mandola gister voor het laatst geïnspecteerd, en de dikke laag stof die hem stevig in zijn greep had, er eindelijk af geveegd. Er zat een nieuw setje snaren bij, een muurhanger, en ook de twee schroeven waar die mee vast zat maar. Vandaag ging ik naar Heerenveen.

Het is uitzonderlijk heerlijk treinen naar het Friese stadje, bekend van… iets. Er gaat een rechtstreekse trein vanaf Den Haag Centraal, want overstappen doen politici niet. Nooit. Tijdens het inpakken van de mandola had ik steeds willen gaan spelen, maar het feit dat de drie akkoorden in m’n repertoire me nu wel de keel uit kwamen, hield me tegen. Ik kon altijd in de trein nog gaan spelen, was de gedachte.

Waar zo'n trein al wel niet doorheen raast...

Waar zo’n trein al wel niet doorheen raast…

Maar toen het één keer zover was, had ik wel belangrijkere dingen te doen. Ik moest 900 woorden aan m’n scriptie schrijven en twee liedjes transcriberen (zowel het Engelse origineel als de Nederlandse en Vlaamse vertalingen). Een koor Vlamingen dat zich, verkleed als trollen, door de kronkels en bochten van een vertaling die koste wat het kost de Engelse syntax wil behouden, heen worstelt, blijkt uitzonderlijk moeilijk te verstaan.

Tussen Almere en Lelystad heb ik wel weinig geschreven. De hertjes en koeien op de desolate, met dode boomstammen bezaaide maar toch zonnige vlakte vereisten te veel aandacht. De reden die ik aan iedereen op gaf die het raar vond dat ik m’n mandola zelf weg ging brengen, was natuurlijk niet helemaal onwaar: de natuur ís ook een fijne afwisseling.

Na Lelystad ging ik weer hard verder. Richting Zwolle en daarna Leeuwarden, en richting het begrip van de Nederlandse en daarna de Vlaamse vertaling van Fixer Upper. Beide eindbestemmingen heb ik niet bereikt – Heerenveen heeft de vervelende eigenschap vóór Leeuwarden te liggen, en de Vlaamse vertaling was te zacht gezongen. Laat ik het maar zo noemen.

Toen ik aan kwam op station Heerenveen, had ik de eerste 500 woorden toch al geschreven. Ik schrok even, want ik dacht plotseling dat ik m’n mandola vergeten was, maar dat was niet zo. Soms helpt rondkijken best tegen blinde paniek.

Op het station werd de mandola opgehaald door een vrouw die zelf een paar gitaren had gebouwd en daarnaast een scala aan instrumenten, van harp tot oed, beheerste, dus ze wist waar ze het over had. Evengoed was ze blij met de mandola. Zij moest snel weer terug naar haar werk, en ik ging sightseeën in Heerenveen. Net Leiden, alleen dan met schonere lucht en minder rollende ‘r’en. En net Enkhuizen, maar dan met minder water. Je kan niet alles hebben.

De aankomst.

De aankomst.

Een klein uur nadat ik aangekomen was, ging er weer een trein terug. Dit keer was ik rond Zwolle al klaar met m’n scriptie, dus daarna kon ik in alle rust genieten van de voorbijschietende stukken natuur en vlekjes stad, afgewisseld door hier en daar een industriegebiedje, een rivier, of de bouwputten van Amsterdam. Ik merk dat ik opgelucht ben dat ik klaar ben met m’n scriptie voor vandaag, en nog opgeluchter zal zijn als hij helemaal af is. Misschien is m’n identiteit als wetenschapper ook maar iets perifeers.

Maar wat ik in m’n periferie ook allemaal ben, muzikant of wetenschapper, schrijver of natuurliefhebber: in m’n midden blijf ik me over dingen verbazen. Zoals het feit dat ik in m’n periferie altijd iets ben, en dat ik dat zelf pas weet als anderen dat zeggen. En dat dat nooit helemaal klopt, of alleen maar voor één moment. Blijkbaar zijn mensen diepgaander dan het hebben van één titel impliceert.

De mandola was een raar, klein dingetje. Té klein, eigenlijk, om een mandola te zijn, maar hij had wel de juiste stemming. En z’n snaren rafelden en zoemden mee als je heel zacht speelde. Misschien was het wel een mandoline. Dat zal ik vast nooit weten.

Tenzij de expert die hem nu heeft, erachter komt en gaat klagen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s