Van nu naar toen (de bruggenbouwer)

De afgelopen twee dagen was ik weer eens op pad. Voor het eerst sinds ik weer in Enkhuizen woon. Maandag ging ik naar Leiden, zodat we met een groepje van vier dinsdag op tijd naar de Efteling konden vertrekken. Het was spannend, vermoeiend en met vlagen moeilijk, maar ook ontzettend gezellig en gaaf. Zoals een avontuur hoort te zijn, denk ik.

Maandag vertrok ik dus uit Enkhuizen, met de eerste trein na de spits zodat de OV-kosten tenminste nog een beetje gedrukt werden. In Voorschoten woont Miriam, een ex-studiegenoot, die me uitgenodigd had voor de Efteling en waar ik die avond bij zou blijven slapen. Ik was één keer eerder bij haar thuis geweest: op een Koreaanse barbecue in januari, samen met Mieke. Na afloop hadden we net onze trein op De Vink gemist, dus waren we naar station Voorschoten gelopen. Ons leven in Den Haag leek verder weg dan ooit. En betekenislozer. Wat dáchten we, de afgelopen anderhalf jaar?

Leiden vanaf Burcht

Vanaf de Burcht zijn er ineens overal middeleeuwen in Leiden.

Toen ik bij Miriam kwam, werden die overpeinzingen alweer snel weggedrukt. Voor Miriam hoef ik niet de moeite te doen om vrolijk te lijken als ik dat niet ben, want ze vraagt er niet naar en ze is zelf toch wel vrolijk. Dan kan ik me tenminste ontspannen, alles even stilletjes verwerken, en ook snel weer normaal meedoen. Vrolijk zien doet vrolijk zijn (is dat iets?).

Ik moest nog even wat documenten voor mijn afstuderen bij de universiteit inleveren (in hárdcopy, wtf), en daarna deden we een tour van de hoogtepunten van Leiden – de Burcht, de botanische tuinen van de universiteit, twee platenwinkels. Bij één van de platenzaken kwam ik een tweedehands LP tegen van Jethro Tulls album Thick as a Brick, uitgegeven in een tien pagina’s tellende krant vol vreemde berichten en flauwe humor. Dat kon ik natuurlijk niet laten liggen.

Toen we de hoogste hoogtepunten gezien hadden, gingen we snel weer terug naar Voorschoten: de putten konden elk moment overstromen, zelfs ondanks het feit dat we paraplu’s mee hadden.

Thick as a Brick

Artikels over het nieuwe album van Tull, een hoogbegaafd jongetje dat voor duivel aangezien wordt, en een kinderpagina met dansende stripper.

Bij Miriam thuis beluisterden we de plaat en praatten we over reisplannen, muziek en literatuur (haar kamer herbergt een schat aan dat alles). ‘s Avonds kwam haar vriendin ook en lazen we de krant. We zouden allemaal de mogelijkheid krijgen rustig aan te doen en deze week zou geweldig zijn voor onze sekslevens. Ik hoop dat dit niet alleen gold voor de week van 7 januari 1972.

Vogel Rok

Hier durfde ik nog steeds in.

Dinsdag gingen we naar de Efteling. De vlagen die ik me er nog van herinnerde, zagen er nog steeds even indrukwekkend uit als vroeger. De enorme ingang, de Holle Bolle Gijzen, de Droomvlucht, Villa Volta, Vogel Rok en het Sprookjesbos riepen nog steeds die kinderlijke soort van verlammende spanning op, maar er waren ook veel prachtige nieuwe attracties. De Vliegende Hollander vond ik misschien wel het meest indrukwekkend: een ontzettend sfeervolle achtbaan die ons door een zeventiende-eeuwse piratenhaven en een spookschip vlak erbuiten leidden. Maar eigenlijk was alles die dag geweldig. Het park zag er nog altijd even prachtig uit als ik me herinnerde – en die herinneringen zijn minstens vijftien jaar oud en afkomstig van een optimistisch en beïnvloedbaar kindje met te veel fantasie.

Vliegende Hollander

Een zeventiende-eeuwse piratenhaven bij nacht. Meer toeristen dan ik dacht.

We werkten op ons gemak door het park heen, van achtbaan naar patatjes naar verre herinnering naar achtbaan naar poffertjes. Ondanks dat we er rond kwart voor elf waren en om precies zes uur uit de laatste attractie stapten, hebben we lang niet alles gezien en gedaan. Daarvoor is tegenwoordig één dag te kort. Maar dat komt de volgende keer wel.

Pas toen we op de terugweg langs het Kyocera Stadion reden, waarlangs ooit Mieke en ik naar een concert gefietst waren op een schemerige avond die in mijn hoofd ongetwijfeld veel warmer is dan hij in het echt was, kwam de triestigheid weer opzetten. Ongetwijfeld ook dankzij vermoeidheid, want het was een lange dag en de nacht ervoor was redelijk kort. Miriams vriendin zette me rond half negen af bij station Leiden, vanaf waar ik terug naar Enkhuizen reisde. Het waren een geweldige twee dagen, maar ik was wel toe aan de terugreis. De bruggenbouwer in mijn hoofd kan weer uitrusten.

Hugo de Bokkerijder

Net als Hugo de Bokkenrijder.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s