Van nu naar toen (de reiziger)

Het is half zeven ‘s ochtends en we zitten in de trein. Jordi en ik, tussen de overige forensen. We zijn niet moe, we hebben er vooral zin in. Op naar Londen voor een roadtrip door Engeland en Edinburgh, ter ere van het klaar zijn met studeren. Het is de tweede vakantie in drie weken met dat thema: de eerste was met m’n ouders en Jord en Nien naar de Ardennen. Dat we allebei gewoon door blijven studeren, mag niet baten.

Maar hoe groot de feeststemming ook is, het zijn ook m’n eerste vakanties in minstens acht jaar zonder Mieke. Treinreizen in het buitenland, vliegen, de toerist uithangen, slapen in hostels en B&B’s, boswandelingen en stadswandelingen: alles is een confrontatie. En dat heb ik nodig. Om m’n beeld van onze relatie te relativeren en in perspectief te kunnen zien. Ik probeer zo objectief mogelijk naar zaken te kijken voordat ik erover oordeel, maar in dit geval is het moeilijk om alles wat ik voel en vind te analyseren. Daarvoor zit het doorgaans te diep.

Westminster Abbey

Gelukkig dreigt er niks hier in Londen.

Maar nu leer ik het weer. We vliegen naar Londen en nemen de metro naar het centrum. Op goed geluk stappen we bij Piccadilly Circus uit, wat vlakbij alles blijkt te zijn. Ik heb dan wel Engelse taal en cultuur gestudeerd en Brits Engels als m’n standaardengels gekozen, maar ik ben nog nooit echt in Londen geweest. Nu ik ‘klaar’ ben met studeren, werd dat wel eens tijd.

We slapen in een YHA die me aan Australië doet denken. Slingers rond de receptie, uitgetelde jongeren in de vlekkerige sofa’s buiten en in de hal, kleurrijk maar sober aangeklede kamers en openbare ruimtes. Gelukkig hebben we een eigen kamer en slapen we er maar één nacht: nog eens tien nachten in dit soort hostels zou me al snel te veel worden. Ik vraag me af hoe Mieke en ik dat in Australië uitgehouden hebben. Waarschijnlijk hebben we dat ook niet echt uitgehouden.

Natuurlijk besef ik me dat onze relatie een proces is. Ik weet dat dit nodig was, en onontkoombaar. Ik ken de redenen ervan en zie in wat Mieke en ik er tot nu toe van geleerd hebben. Maar met vlagen. Om goed te kunnen oordelen – wat toch is wat de mensheid non-stop doet – moet je om kunnen gaan met je emoties. En dat is moeilijk als ze zo sterk zijn. Met vlagen ben ik woest en bang en depressief. Met vlagen denk ik na, en met vlagen ben ik simpelweg aan het ervaren.

Cambridge University

Is het nog steeds zo mooi als je door de poorten naar binnen loopt?

Zoals overdag. We lopen door Londen, van Westminster naar de Tower Bridge en van Trafalgar Square naar Buckingham Palace. Groots en bombastisch, maar na twee dagen heb ik het wel weer gezien. Er zit een grens aan de hoeveelheid gepronk die een geest aankan. We nemen de trein naar Cambridge, waar de universiteit en de rest van het oude centrum ook graag pronken, maar hier kan ik me er minder aan storen. Er heerst een dorpsere sfeer (tenminste, vergeleken met Londen) en wat meer eenheid.

Hier begint onze roadtrip écht. De laatste keer dat ik een auto huurde, was ik in Tasmanië en leek het ons om de één of andere reden een goed idee om in de auto te slapen. Nog iets dat ik niet graag over zou doen. Nu hebben we B&B’s onderweg. Onze kastelentour leidt ons langs Oakham, Lincoln, Skipton, Newcastle en Alnwick. Oakham heeft geen kasteel, maar het is er heerlijk rustig na de massa’s van Londen en Cambridge.

Kathedraal van Lincoln

Grootsheid in de mist.

Lincoln is prachtig, enorm en mysterieus in de mist. Skipton is oud, goed onderhouden en een podium voor middeleeuwse spelen. Newcastle is een stad met een gespleten persoonlijkheid (Geordie Shore meets postmodernisme, Newcastle meets Gateshead). En Alnwick heeft een prachtig kasteel waar de buitenscènes van Harry Potter 1 en 2 zijn opgenomen.

Gateshead Sage

De zeeslak van Gateshead en een zeemeeuw van Newcastle.

Niet alle plaatsen hebben een kasteel, maar de meeste wel. Ook hebben niet alle plaatsen een Waterstones, maar de meeste wel. In elke stad kopen we wel een boek, van Very Short Introductions tot horror-fantasy’s. In Edinburgh, middenin het Fringe Festival, bezoeken we van beide de laatste. Hier besluiten we het avontuur met nog een stedentrip: we zien paleizen, torens en kastelen, bergen, kerkhoven en monumenten. Het is minder diepgaand dan m’n vorige bezoek, maar sindsdien heeft de bergpiek Arthur’s Seat me niet meer losgelaten. Nu beklimmen we hem dan eindelijk.

Arthur's Seat

De afstammelingen van Koning Arthur in Edinburgh.

Zo bestaat de vakantie uit een lappendeken van activiteiten. Stedentrip Londen, stedentrip Edinburgh, kastelentour, waterstonestour, heuvels, natuurparken, de kust en bergen. We stappen met een voldaan gevoel het vliegtuig in. Een voldaner gevoel misschien wel dan alle andere vakanties de afgelopen acht jaar. Misschien. Maar ik zit nog middenin het proces, dus oordelen zal ik moeten uitstellen.

Als ik terugkom, kijkt de kleine witte uil op de plank boven m’n bed me meewarig aan. Hij is mee geweest op vakanties en naar optredens, maar dit jaar niet. Hij vraagt waarom. Ik heb geen goed antwoord. Dingen veranderen.

Bloempje

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s