Schoorstenen en berken

Alle reizen beginnen vroeg of laat in het donker. M’n wekker geeft een tijd aan die ik anders alleen zie als ik per ongeluk naar de wc moet. Maar m’n tas is ingepakt, de reis voorbereid en m’n zenuwen door het dolle heen. Eindelijk komt er weer schot in m’n toekomst.

Pap en ik nemen de trein naar Schiphol, het vliegtuig naar Helsinki en de huurauto naar Vaasa. Even kennis maken met m’n toekomstige woonplaats – en even kijken hoe zeker het is dat het m’n toekomstige woonplaats is. We verblijven in het Omenahotel, vlakbij het centrum, het station, de universiteit en de rest van alles wat we nodig hebben. Vaasa is niet zo groot, dus dat is alvast een voordeel.

Station

Het station in Zweedse sferen met veelbelovende ochtendluchten. In Finland dragen overstekende voetgangers nog hoeden.

Dinsdag heb ik een afspraak met de professor die m’n PhD-onderzoek zou gaan begeleiden, Sirkku Aaltonen. Dat is waar m’n zenuwen het voor doen. Ik heb geen idee wat ik moet verwachten: ik weet alleen dat ze professor Engelse taalkunde en vertalen is. Maar hoe kijkt ze tegen m’n PhD-voorstel aan? Heeft ze hem überhaupt gelezen? Terwijl pap rondjes om de universiteit loopt en het geheugen van z’n telefoon volschiet met vergezichten van de baai, wacht ik in de ontvangsthal op antwoorden.

Vijf minuten te laat komt ze binnen, want ze stond buiten in de zon te wachten. We gaan naar haar kantoor in de Fabriikki om m’n voorstel te bespreken. De onbekende namen, theorieën en ideeën vliegen me om te oren en de kantlijnen van m’n voorstel kunnen amper méér letters aan dan erin gepriegeld staan. Maar ze is optimistisch en praat alsof ik al lid van de onderzoeksgroep ben. Met een mix van angst en trots verlaat ik anderhalf uur later haar kantoor.

De universiteit

Vaasan Yliopisto, de universiteit, waar de werkers nu met pumpkin spice latte’s kennis verwekken.

Pap heeft lunch gehaald. Door het afgelopen anderhalf uur voor hem samen te vatten, kan ik al beginnen dingen te sorteren, maar het kost me de rest van de vakantie om een beetje een beeld te krijgen van m’n gevoelens. Het is goed om er met z’n tweeën te zijn, waarvan tenminste één er zo assertief is als pap, want we halen méér dingen uit de reis dan ik had kunnen denken.

Die middag sleept pap me langs drie makelaarskantoren. Ik hoef er niet zo nodig naar binnen vandaag, ik ben wel even genoeg geteisterd door m’n zenuwen. Maar toch vragen we naar appartementen, bekijken we foto’s, luisteren we naar verhalen over hoe schaars woningen momenteel zijn (het schooljaar is net begonnen) en verzamelen we websites en e-mailadressen. Ik vind niet meteen een woning, maar ik weet wat ik kan verwachten.

Weer

Zon, wolkjes, grote baai, rust. Lekker weer.

Woensdag heb ik weer een afspraak op de universiteit. Ik woon een PhD-seminar bij over de organisatie van de onderzoeksgroep. Ik krijg een speciale status in het moodle-systeem (een soort Facebook voor de onderzoeksgroep), zodat ik me bijzonder ga voelen. Ik ontmoet Nestori, een professor die net klaar is met z’n PhD en m’n voorstel ook gelezen heeft. Hij is erg geïnteresseerd en ziet m’n nieuwe voorstel en onderzoek met enthousiasme tegemoet. Precies wat ik nodig heb na dat zware gesprek met Sirkku.

Daarna hebben pap en ik vrij. In de twee musea die we bezoeken, merk ik dat Fins leren echt veel sneller gaat in het land zelf. Ik ben m’n voca en grammatica flink aan het ophalen en inslijten, ondanks dat ik vrijwel alleen maar Engels spreek met de Finnen. Het is motiverend, veelbelovend en vooral geruststellend. Blijkbaar kan ik tóch nog wel andere talen leren.

De laatste dag voordat we vertrekken gaan we naar het natuurmonument (volgens de Werelderfgoedlijst) de Kvarkenarchipel. Het is een rotsachtige eilandengroep waar riet, mos en berken zich agressief meester van maken. Door postglaciale opheffing wordt het gebied elk jaar acht centimeter omhoog geduwd. Zwerfkeien en lagunes bevolken de eilandjes en oude havens zijn nu kerkhoven van vissersboten en vervallen schuurtjes. En omdat we er buiten het toeristenseizoen zijn, zijn we zo’n beetje de enigen daar. Het is een prachtige afsluiting van een bewogen week.

Kvarkenarchipel

Uitzicht over de archipel. Riet en zwerfstenen tussen het lage water.

Uiteindelijk ben ik blij met de reis. Blij dat de professoren en de onderzoeksgroep zo optimistisch zijn, blij dat m’n voorstel een voorstel van niveau was, blij dat ik weer verder kan en blij dat ik zoveel duidelijkheid heb gekregen over m’n prioriteiten. De drie maanden van rust zijn voorbij. De drie maanden van verandering zijn begonnen. Het is veel werk, moeilijk en intimiderend. Maar ik zou geen optimist zijn als ik het niet vooral leuk vond. Zoals het oude spreekwoord gaat: spannend, maar leuk.

Tim Steen

Een zwerfkei.

Advertenties

2 gedachtes over “Schoorstenen en berken

  1. Wat een goede en hoopvolle reis is het geweest Tim,ik kan me voorstellen,dat je wel in de zenuwen gezeten hebt,die onzekerheid hé,daar heb ik ook altijd zo´n moeite mee,je wilt zo graag weten waar je aan toe bent,maar dat hoort nu eenmaal ook bij het leven.
    Maar je kunt in ieder geval nu verder met je toekomst plannen? Succes daarmee.
    Liefs opa en oma.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s