Op bezoek bij het ravijn

Ik sta aan de rand van een ravijn. Om me heen persen stekelige boompjes en bruinige plukken gras zich door de kiezelgrond heen richting de zon. Ver in de diepte van de kloof, in de schaduw van de rotsen, stroomt een rivier. Van rechts naar links, totdat hij onder de grond verdwijnt. Daar is nog leven. Daar rennen spinnen en eekhoorns en muizen rond. Maar hier, bovenaan het ravijn, is het veel te heet en droog.

Het ravijn

Een sfeerimpressie van het ravijn.

De rotswanden van het ravijn staan vol graffiti. Dat is ook eigenlijk de enige reden dat ik hier nog kom. Voor de rest is het een ravijn zoals elke andere hier. Diep, droog, uitgestorven behalve in de schaduwen. Maar die rotsschilderingen maken het het de moeite waard.

Het zijn enorme landschappen en stillevens, plaatsen en dingen die ik ken. Recht vóór me staat de grauwe skyline van Narvik, daaronder het Sydney Opera House. Links daarvan staat een tafel met stapels kaarten en dobbelstenen. Den Haag Centraal, Fort William, lunch van zuurdesembrood en thee in Le Lau. De kleuren zijn vermengd met de rotsen. De schilderingen sijpelen de grond in.

Lunch in Le Lau

Amandelhoning, kersenjam, pasta en brie in de frisse winterzon van Roquebrun.

Een eindje verderop leunt een grote boom over het ravijn heen. Hij heeft een dun stammetje en hij schudt heen en weer in de wind, maar een groot netwerk van takken en twijgjes houdt hem omhoog. Vanaf hier zijn de takken één grote chaos, maar ik vermoed dat ze meer duidelijkheid scheppen als ik er vanaf een andere kant naar kijk.

Ik loop terug de heuvel op. Het bruine gras trekt aan m’n broek en snijdt in m’n enkels. Over de top van de heuvel loopt een klinkerweggetje. De auto staat te bakken in de zon nu de schaduw van de struiken van hem af gegleden is. Soms vergeet ik hoe lang ik hier al ben.

Als ik nu omkijk naar de boom, zit er orde in de chaos. De takken vormen een drakenkop en de schaduwen eronder zijn de vlammen die hij uitspuwt. De wind ruist door de takken als zachte muziek. Lege muziek. Muziek over het ravijn en de schilderingen, over sluitende deuren en zoektochten naar zin. Als ik nog verder loop, zijn de takken ook m’n handen, met een Nintendo-controller. Vanaf hier lijkt het alsof de boom al aan de overkant is. De bladeren aaien het gras.

Reshana vs Tarskuron

Dobbelstenen, draken en helden.

Bij de auto ligt een blaadje op de grond. Die moet uit het openstaande raam zijn gewaaid. De raarste dingen kunnen ineens alles in perspectief zetten. En des te minder je het verwacht, des te harder het aankomt. Natuurlijk is m’n leven momenteel niet ideaal, maar ik heb slechtere tijden gehad. Ondanks alles is het nog steeds een goed jaar.  Ik ken m’n muziek weer.

Ik vouw een vliegtuigje van het blaadje en gooi hem richting het ravijn. Hij glijdt er op de wind naartoe. Hij landt vlak aan de rand, in een hoopje modder. Er schiet een wit stengeltje omhoog. Nog een boom om het ravijn te dichten. Ooit zal hij dicht zijn, denk ik.

Briefje op straat

2015 is toch een goed jaar.

Ik stap weer in de auto. Ooit zal het ravijn hier dicht zijn, maar nu is hij nog open. Ik zal nog vaak terugkomen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s