Walking the Tracks

In de verre prehistorie van vier maanden geleden nam ik elf liedjes op. Van de bevroren begindagen van juli tot diep in het smeulende hart van augustus schreef ik een aantal teksten en werkte ik een aantal muziekstukken uit. In de galmende nacht van september leek het me leuk die nummers op te nemen. Ik had toch nog een mengpaneel en microfoon staan, en m’n (goedkope) opnamesoftware was nog niet verlopen.

Gitaar

Zo maak je muziek.

Toen ik dat gedaan had, deed ik er niks mee. Ja, ik zette het in een afspeellijst in Windows Media Player. Narcistisch genoeg. Maar verder kwijnde de muziek weg in z’n mapje. Omdat ik niet tevreden was over m’n gitaarspel, zang en opnamekwaliteit, bla bla bla, maar ook omdat ik eerder al eens wat van de nummers met Sanne uitgewerkt had. We waren er nooit echt verder mee gegaan, maar evengoed vond ik het raar om ze dan zomaar ineens in m’n eentje uitgewerkt te hebben. Sanne, als je dit leest: ik hoop dat je niet heel erg beledigd bent en het ligt niet aan jou, maar aan mij. De liedjes zijn gewoon erg persoonlijk.

Fast-forward naar gister. Miriam en ik waren in de Oostvaardersplassen. (Geen herten gezien, maar ja.) Ze vroeg of ik nog wat nieuws geschreven had, en ter verdediging vertelde ik over m’n ‘album’. Ik had er eerder al twee nummers van op Soundcloud gezet, en die vond ze leuk om te horen. Óndanks de imperfecties.

Paardjes!

Wel wilde paarden, dus dat is íéts…

Dus het wordt wel eens tijd om het hele ‘album’ up te loaden. Het is niet perfect, maar ik probeer er ook geen geld mee te verdienen of zo. En het is al persoonlijk. Van mij, en over mij.

Dus hierbij een link naar mijn ‘album’, Walk the Tracks.

Soundcloudcover

Walk the Tracks? Welke tracks? Vage hypothetische shit, zeker alleen omdat het een mooi plaatje is of zo?

Ik dacht, misschien is het leuk om te weten wat er dan allemaal zo persoonlijk is. Dus hierbij een uitleg. Maar hoor er verder in wat je wilt hoor!

1. Closing Doors is mijn poging om het algemene advies voor mannen te omarmen: sluit het af en ga door. Je hoeft nergens over in te zitten en je hoeft niks te verwerken. Omdat ik niet goed ben in lichte, blije muziek zingen, klinkt het misschien wat cynisch. Ideaal.

2. The Man at the Shore beschrijft mijn leven op dat moment in derde persoon. Nog niet heel veel veranderd, wat dat betreft. Maar ja. Er zit vooruitgang in.

3. Cimetière des Innocents heb ik geschreven toen ik net terugkwam uit Australië (februari 2014, red.) en gaat aan de ene kant over sociale ongelijkheid en aan de andere kant (sinds juli 2015) over de geesten in je hoofd. De ietwat chaotische coupletten in het midden zijn één van m’n favoriete passages van het ‘album’.

4. At the End heb ik in Australië geschreven. Na een feest/muziekwedstrijd gingen we allemaal terug naar onze kamers en was de gezelligheid voorbij. Terug naar de orde van de dag/nacht. Het leek vergeten. Beetje teleurstellend, maar uiteindelijk wel leerzaam.

5. Room 613 is een ver doorgetrokken hypothetische reactie op nummers 3 en 4: iemand wordt gek van zichzelf. Is er een wereld buiten onze zintuigen? Bestaan anderen echt, of is dat onze verbeelding? Hoeveel van wat we doen, dóén we ook echt? etc. Een optimistische noot om de A-kant mee af te sluiten.

6. A Recluse and a Violin heb ik ook al een tijdje terug geschreven, misschien wel drie jaar of zo. Maar ik heb de tekst flink aangepast. Het is nog steeds lekker conceptueel, dus je kunt erin lezen wat je wilt, maar voor mij gaat het natuurlijk over Mieke. Verwarrende emoties en gevoelens, hier.

7. Amsterdam Island vond ik wel een inspirerende plaats: veel eenzamer kun je niet wonen. Puur escapisme, maar wel fijn. Ook dit nummer richt zich op conflicterende emoties en gevoelens: angst, woede, liefde… We zijn er allemaal gevangenen van maar we snappen er niks van.

8. Rags of Glory in the Wind is ook een oudje. Weer is sociaal onrecht een thema, maar ook dat is voor mij afgelopen zomer wat veranderd: de rijkdommen uit de tekst kunnen ook slaan op ervaringen, sociaal aanzien, wijsheid, etc. Wat maakt het allemaal uit? Ietwat nihilistisch misschien, maar dat vind ik wel mooi.

9. Living Is an Art Form was de eerste tekst die ik afgelopen zomer schreef, maar het laatste nummer dat ik uitwerkte. De refreinen zijn gebaseerd op Murakami’s 1Q84. Goede trilogie, als je geen haast hebt.

10. In Full View heb ik in de Ardennen geschreven en gaat over inspiratie en afleiding. Geïnspireerd door en gebaseerd op Miriam, want aan haar vriendschap heb ik erg veel gehad (en heb ik nu nog steeds veel, natuurlijk, maar da’s niet echt relevant voor dit liedje).

11. Walk the Tracks, als laatste, is het titelnummer. Ook geschreven in Australië. Voor mij is het een erg emotioneel nummer dat zowel angst als escapisme en rust beschrijft. Mooie conclusie, al zeg ik het zelf. Maar anders had ik het ook niet als conclusie gedaan.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s