Het echte leven

Dus het is begonnen. De afgelopen drie weken heb ik twee boeken over onderzoeksmethodologie (in de vertaalwetenschappen en in audiovisueel vertalen) doorgelezen en samengevat, dagenlange colleges bijgewoond, vrienden gemaakt en verloren en universiteitsrestaurants ontdekt alsof ik een baan heb. En nog veel meer dingen, dus de rest van dit blog bevat ook nog nieuws!

DSC02578

De sneeuw hoopt zich al verwachtingsvol op

Dit eerste semester van m’n PhD bestaat uit vakken. In de breedste zin van het woord. Ik heb af en toe eens een verdwaald college, maar het grootste gedeelte van m’n tijd lees ik boeken en zit ik die op m’n kantoor samen te vatten. Minder glamoureus dan je je wellicht zou voorstellen, maar ja. Als ik geen glamoureuze voorstellingen zou hebben, zou ik nooit wat doen. De boeken zijn ook niet de meest enerverende schrijfsels, maar desondanks interessant. Zo was er een voorbeeld over de film Alles is Liefde die de vertaling van het sinterklaasthema in de beelden analyseerde, wat dus niet te doen is zonder uitgebreide ondertiteling van alle implicaties.

Een ander interessant boek (dat ik in zo’n inruilkast voor oude boeken vond) is het zoveelste deel van Artemis Fowl. Op de middelbare school was ik groot fan en het is nog steeds fantastisch. Na elke pagina wil ik het boek in Ransom Riggs’ (de auteur van het vorige boek dat ik las, red.) slaan en heel hard schreeuwen. “Zo kan het ook!”

DSC02603

Ik heb geen idee wat daar staat

Als ik niet aan het lezen of samenvatten ben, zit ik in college. Zo was er halverwege de tweede week van februari een verplichte introdag voor PhD-studenten. Het was niet heel nuttig (tegen die tijd had ik de meeste informatie zelf al na Mad Maxachtige zoektochten verkregen) maar ik leerde er wel een enthousiaste Duitse bal kennen die een aardige Nederlandse impressie deed (hij kwam uit Duisburg) en tijdens de lunch grootse theorieën over de wereldeconomie uiteenzette. Een heel amicaal figuur. Tot de colleges van een week later, waar hij in de pauze een Braziliaan leerde kennen en me sindsdien niet meer heeft aangekeken. Ik was al verbaasd dat iemand van de Business School of Economics helemaal geen psychopathische trekjes zou hebben.

DSC02594

Evengoed blijf ik onder de indruk zijn van de universiteit

Maar geen zorgen, ik ben toch niet alleen. Er was een borrel voor internationale studenten waar ik wat mensen leerde kennen en in het kantoorhokje tegenover me zit een Thaise PhD-student die zich graag afvraagt waarom hij in hemelsnaam in zo’n koud en donker gedrocht van een oord wilde studeren. Evengoed is hij erg aardig. En voor deze maand hebben we ook een nieuwe buurman. Hij woont hier alleen even voor z’n stage maar hij komt zo graag een praatje maken (ondanks dat z’n stemvolume impliceert dat hij half doof is) dat ik hem ondertussen beter ken dan de helft van m’n andere huisgenoten. Aan het eind van de maand hebben we een afscheidsdiner en daarna keert de stilte weer terug.

Zodat ik eindelijk weer eens kan schrijven. Nou ja, da’s niet eerlijk om te zeggen. Ik heb deze maand al méér geschreven aan Maskerval dan de twee maanden ervoor en ik ben bezig aan een nieuw schrijfproject dat m’n creativiteit verrassend genoeg een flinke boost geeft. Verrassend, vind ik, want het gaat om korte verhalen en daar ben ik doorgaans vrij slecht in. Maar met De Roodgouden Schilder en Andere Verhalen is het heerlijk. Ik denk omdat ik het niet voor mezelf schrijf. Ik wil er nog niet te veel over zeggen want het is allemaal zeer voorlopig, maar langzaamaan begin ik dingen te ontdekken die m’n leven onmiskenbaar vormen. En daar wil ik wat mee doen.

DSC02584

Die dingen verankeren mijn leven. Te vergezocht? Zekerweten.

En te midden van deze chaos is m’n gemoedstoestand een beetje in de war. Moet hij verlammend bang zijn omdat er zoveel is wat ik niet weet en niet kan voorspellen en als een zwarte wolk tussen mij en de zon in hangt? Moet hij euforisch zijn omdat m’n huis nauwelijks comfortabeler had kunnen zijn, ik het onderzoek tot nu toe allemaal aankan en het ook leuk vind en er een moordend schot in m’n creatieve projecten zit? Moet hij woest zijn om de organisatorische wanorde hier en daar of moet hij verdrietig zijn om de leegte en afstand om me heen? Ja. Op alles.

M’n gemoedstoestand vliegt heen en weer als nooit tevoren. Maar over het algemeen ben ik blij. Natuurlijk zijn er enge dingen in de toekomst. Ik moet over twee weken bijvoorbeeld m’n tot nu toe ongeschreven studieplan presenteren voor de onderzoeksgroep en een bezoekende hoogleraar uit Hull. En natuurlijk zijn er verdrietige dingen in het verleden. Elke keer als ik op een grijze morgen door het park loop, kijkt een wit uiltje me vanuit de bomen meewarig aan. Maar die presentatie is nog twee weken weg en ik ben nooit verder weg geweest van Mieke, ik heb goede vrienden in Nederland en m’n naïeve optimisme hier. Volgens mij ben ik gelukkiger dan de afgelopen twee jaar.

DSC02589

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s