M’n plaats

Het begon allemaal een weekend geleden. Er lag een verkreukeld briefje op de keukentafel. Formeel uitziende Finse en Zweedse tekst in lichtblauwe kaders. Ik keek alleen naar de afzender. Eindelijk.

DSC02560

Mistroostige bomen om de spanning op te voeren…

Bij het postkantoor kreeg ik in ruil voor het briefje een gitaar mee. De goedkoopste die ik kon vinden: ik wilde vooral weer kunnen pingelen en de zomer (en daarmee m’n gitaar in Enkhuizen) was te ver weg. In plaats van m’n presentatie voorbereiden, boodschappen doen of schrijven, werkte ik dat weekend de discografieën van de Cranberries en Black Sabbath door.

Omdat die absentie van andere dingen ook avondeten bedenken omvatte, maakte ik soep voor de rest van de week. Tijdens de ravage van het broccoli en wortels snijden, kwamen m’n huisgenoten kijken (één vanuit z’n kamer met een sigaret in z’n mond en één vanuit school) en dankzij de ravage van broccoli en wortels snijden hadden we tijd genoeg om goede ideeën te krijgen. Dus organiseerden we een pizza-tiramisu-dineravond voor vrienden en klasgenoten.

DSC02613

Maar dit is op de universiteit. Yay voor soepele bruggetjes!

Maar dat was pas vrijdag. Eerst kwam de rest van de week nog. Maandag was er een professor uit Hull op bezoek bij de universiteit om een lezing te geven over nadenken (want dat is het hele eieren eten hier) en na afloop te borrelen (want dat is ook belangrijk). Één van z’n collega’s in Hull is een Disney-expert en zelf werkt hij met drama vertalen. Dus m’n begeleidster en m’n ratio dwongen me te netwerken en nu heb ik binnenkort nóg een buitenlands verblijf te regelen. Het is allemaal nog erg provisioneel, maar Hull is volgens mij een leuke stad.

Daarna was er woensdag een bijeenkomst om onderzoeksplannen van PhD-studenten te bespreken. Het was voor mij een soort moment van waarheid, want ik had nog geen beoordeling gehad en dus geen idee of ik een beetje goed bezig was. Maar ik kreeg nuttige en lovende commentaren (en het equivalent van een 9,6 voor een opdracht), dus reden genoeg om me op m’n gemak te gaan voelen. Het is nog steeds niet makkelijk tussen zoveel gespecialiseerde, intelligente en kritische types, maar voorzichtig begin ik op m’n plaats te vallen.

DSC02618

Onderzoeksmateriaal én ontbijtgranen! Het smaakt niet geweldig, maar ja.

En niet alleen daar. Donderdagavond trotseerden m’n huisgenoten en ik de sneeuwbui en onze zuinigestudentenmindset om pizza-ingrediënten te kopen – dat trotseren ging ons goed af dus we hadden veel te veel – en maakten we tiramisu in m’n afwasteil. Het werd meer een soort chocoladekoffiesaus, maar ja.

In de keuken hadden zich elf mensen verzameld. Ze praten en lachten in het Fins (dus soms verstond ik een woord) en drongen om de met pizza, bier en tiramisu beladen tafel heen. Tijdens het banket kwam m’n Cranberries-en-Black-Sabbath-repertoire goed van pas. Iemand zei: “Dus je speelt gitaar én je spreekt Frans? Waar zijn alle meiden?” Ik haalde wat ongemakkelijk grijnzend m’n schouders op, zoals je in zo’n situatie doet, maar eigenlijk moet ik daar niet aan dénken. Noem het angst, een tekort aan vertrouwen, of een gebrekkig voorstellingsvermogen; ik ben voorlopig liever alleen.

DSC02625

Het heeft groente dus het is gezond.

In de rust die de gezamenlijke rookpauze van de rokers achterlieten, kon ik ontspannen met de wat obscuurdere nummers uit m’n repertoire. Dus de overige 90%. De dronken complimentenvloedgolf vanuit de wc betekende misschien minder dan ik aannam dat het betekende, maar dat maakte niet uit. Het was een passend einde.

Pas toen de vrienden en klasgenoten de keuken uitdropen op weg naar huis of de kroeg, viel de troep op. We ploften neer op krakkemikkige stoelen en verdwenen in de verplichte door drank geleide discussies over vrijheid, respect en begrip in het sociale net van Finland, Europa, de westerse wereld en de hele wereld die pas stopte toen het gemompel enige vorm van samenhang verloor. Acht uur nadat de eerste pizza de oven in ging, sloeg ik m’n kamerdeur achter me dicht. Thuis.

Ik voel me ingeburgerd. Ik weet ondertussen hoe ik over sneeuw moet lopen, en dat er statiegeld op blikjes zit. Ik heb goede vrienden en een zware maar voldoeninggevende dagbesteding. De kou heeft me sowieso nooit gedeerd. En ik heb nog tiramisu.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s