De drie werelden van Vaasa

Afgelopen week was m’n agenda goed gevuld. Een nieuw onderzoeksplan schrijven, Frozen weer herkijken, me verdiepen in Film Studies, een artikel bespreken in de onderzoeksgroep, twee colleges volgen, in een bijeenkomst met de nieuwe rector m’n onderzoek (en vooral het nut ervan) uitleggen, en de verdediging van een PhD-scriptie bijwonen. Dit alles, natuurlijk, naast Maskerval reviseren en een zinnig begin op papier krijgen voor m’n volgende schrijfproject. Dus het was heerlijk om vrijdagmiddag half zes m’n bureaustoel aan te schuiven en m’n tas op m’n rug te slingeren.

DSC02684

Half zes ja. Maar het had ook half zes ’s ochtends kunnen zijn.

De wolken hadden plaatsgemaakt voor de hoge lentezon en ik had nog geen honger (er waren taartjes na de scriptieverdediging), dus ik nam de lange weg naar huis. En lang, in deze context, betekent anderhalf uur en de hele binnenstad. Genoeg tijd en ruimte om tot rust te komen. Dus, mijn drie werelden in Vaasa.

 

1. Yliopisto

M’n werk op de universiteit begint zich op te stapelen.

DSC02696

Ik ráce door dat onderzoek heen!

Of eigenlijk: ík begin m’n werk op te stapelen. Alles wat ik lees, leidt naar nog meer leeswerk; alles wat ik schrijf, leidt naar uitgebreide aanpassingen. Maar er zit voortgang in, dus dat is iets. Ik krijg een steeds beter beeld van wat ik wil onderzoeken, wat ik kan onderzoeken en wat ik mag onderzoeken, dus ik kan na de zomervakantie beginnen.

Nu vraagt u zich misschien af, wat de fuk heeft ‘ie het eerste halfjaar dan gedaan? Nou, ik heb wat vakken gevolgd over onderzoek doen en structureren, wat schrijfopdrachten gemaakt, en veel gelezen en gepland. Voordat je goed onderzoek kunt doen, moet je weten hoe dat werkt, en een onderzoek van vier jaar – wat ook nog toegevoegde wetenschappelijke waarde heeft etc. – plan je blijkbaar niet in een half uurtje.

 

2. Kesä

Vaasa bereidt zich voor op de zomer.

DSC02710

Zelfs het spoor bereidt zich voor!

In de hallen van de universiteit loop ik steeds vaker alleen, fluitend of zelfs openlijk zingend omdat ik weet dat er toch niemand in de buurt is. Zelfs m’n kantoor loopt leeg. Vorige week was de laatste week van Pia, en Wiriya gaat eind volgende week terug naar Thailand voor de zomer. Overal rijst de vraag wat we gaan doen en overal rijzen de antwoorden: Spanje, Polen, terug naar Rusland en boeken promoten op conferenties in Egypte.

En op straat groeit de drukte. Enthousiastelingen met T-shirts en zonnebrillen drommen samen op de terrassen en markten, lachend omdat ze weer een schooljaar hebben overleefd. Ik had verwacht dat het raar zou zijn om in zo’n klimaat door te moeten werken, maar eigenlijk vind ik het wel fijn. De sleur van de werkdag is tenminste niet meer zo prominent af te lezen van de gezichten die ik tegenkom. En het is lekker rustig om me heen.

 

3. Kirjoittaa

De wereld doet wonderen voor m’n creativiteit.

DSC02724

Van dit soort shit ga je toch meteen boeken schrijven? Er hangen zelfs spinnenwebben in!

Oké, hier heb ik het al wat vaker over gehad, maar ondanks m’n onderzoek, vertaalwerk en huishouden, schrijf ik meer dan ooit – en beter dan ooit, als ik zo vrij mag zijn. De eerste revisie van Maskerval is goed onderweg, ondanks dat de stukken uit bijvoorbeeld de eerste helft van 2015 véél werk zijn. Ook ben ik begonnen aan mijn volgende verhaal, wat momenteel een novelle lijkt te worden.

En er staat een zwerm nieuwe plannen in de wachtrij, ongeduldig zuchtend op hun horloge te kijken. Een A4-formaat boek van beeldgedichten, bijvoorbeeld, of de verhalenbundel die ik een paar maanden geleden noemde, De Roodgouden Schilder en Andere Verhalen. En een surrealistische ennealogie waarvoor ik de wereld over moet reizen, maar dat laat wegens logistieke en monetaire redenen misschien wat langer op zich wachten. Tot die tijd zult u het moeten stellen met m’n updates over Maskerval.

DSC02726

De zeevaartschool. We zijn er.

Aan het eind van de wandeling plof ik neer in m’n stoel. M’n maag rommelt, m’n keel is uitgedroogd en m’n blaas staat op springen. Maar ik blijf even zitten. M’n bureau ligt vol met boeken (Fins en Engels), aantekeningen over Finse grammatica, en m’n kom waar ik de afgelopen drie dagen pasta uit heb gegeten. De overblijfselen van een week waarin drie werelden bloesemden. Pas een jaar geleden typte ik de eerste zin van m’n PhD-voorstel. Hoe anders had alles kunnen zijn als ik niet in een opwelling had besloten een mail naar Vaasa te sturen? Hoe anders had ík kunnen zijn? Ik durf er niet over na te denken.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s