Boogschutters, vreugdevuren, zwaardgevechten

Waar in Nederland kerst het grootste feest van het jaar is, is dat in Finland het midzomerfeest, Juhannus. Niilo, één van de jongens waarmee ik GURPS speel (een soort D&D, red.), nodigde me uit om het Juhannusweekend in het landhuis van zijn ouders door te brengen. Dus dat kon ik, wild feestbeest en extravert bij uitstek, natuurlijk niet afslaan.

Op vrijdag lever ik m’n laatste vertaling in, schrijf ik een paar regels aan m’n verhaal en spring ik de auto in. Mikko, iemand anders waarmee ik GURPS, heeft aangeboden dat ik mee kan rijden (en gids kan spelen). Het landhuis is zo’n uur reizen door de akkers, moerassen en dennenbossen van het Finse binnenland. Het laatste stuk gaat over een kiezelweg met meer kuilen dan kiezels. We worden opgewacht door Finnen met sombrero’s en luchtbuksen. Terwijl de helft van de groep hun geweren op de lege bierblikjes richt, ontfermen Niilo, Mikko en ik ons over de pijl en boog. Het zet de toon voor een weekend vol middeleeuwen.

DSC02750

Zomaar een landhuis in een bos. Het schijnt dat de omgeving een dorp is.

Het schijnt illegaal te zijn om in Finland te wonen zonder naar de sauna te gaan, en het toeval wil dat er in de schuur één is. Voor de tweede keer in twee weken stap ik over een saunadrempel en zweet ik méér dan ik dacht dat mogelijk was. Nauwlettend volg ik de sauna-etiquette op die ik heb geleerd: je drinkt bier, je gebruikt, indien aanwezig, een vihta (een bosje berkentakjes), en je verlaat de sauna niet als eerste. Blijkbaar ben je dan een watje. Niet dat ik het heel erg vind om een watje te zijn, maar het viel goed vol te houden daarbinnen.

Na een paar keer naar binnen en naar buiten te zijn gelopen, trekken we naar de barbecues. Grijze rookpluimen wervelen omhoog tussen de diepgroene varens en bomen. Ik had mijn inkopen gebaseerd op mijn ervaringen met Nederlandse barbecues, en dat blijkt verstandig te zijn geweest. De tafel bezwijkt bijna onder de bergen vlees. In de keuken snijd ik m’n ciabatta open, leg ik m’n blauwkaas op een schoteltje en besprinkel ik m’n zoeteaardappelwedges met rozemarijn en honing. Het wordt met argwaan bekeken maar gretig weggewerkt.

DSC02759

En dat ondanks dat je in Finland minstens drie euro per pakje worstjes betaalt…

Als het vuur van de barbecue wegkwijnt, ontvluchten we de kou. Het is 12 uur ‘s nachts en de zon begint onder te gaan. In één van de kamers staat een piano, dus ik speel Plainsong van The Cure en iets van Banjo-Kazooie (want meer kan ik niet) terwijl we de Brexit en de geschiedenis van Finland bespreken. Het is heerlijk om zo vlak na het referendum in Groot-Brittannië een paar dagen zonder internet te zitten. Mis ik tenminste het heetste van de explosie aan ongecontroleerde emoties en word ik zelf niet zo meegesleept in de frustratie.

Rond een uur of 3 gaan we naar buiten voor Juhannuskokko, het traditionele vreugdevuur om kwade geesten te verjagen. De temperatuur is flink gedaald en het duurt nog zeker een half uur voordat de zon opkomt. Maar het duurt niet lang voordat het te warm is voor m’n vest. Met elke windvlaag raast het vuur krakend omhoog en spuwt het flarden as de lucht in. Net als de stapel brandhout weg is, schijnen de eerste zonnestralen van zaterdag achter het huis vandaan. We gaan even slapen.

DSC02786

Daar gaan de boze geesten!

Om 1 uur ‘s middags kan ik niet langer in bed blijven liggen. Niet dat ik ondertussen niet ben gewend aan slapen terwijl de zon op is, maar de kamer is bijna heter dan de sauna gister. Niilo besluit een tweede houten zwaard te maken, en Mikko en ik fietsen de twee kilometer naar de enige open supermarkt in de wijde omtrek. Meer kaas en brood voor de barbecue vanavond. Als ik op de mountainbike spring, besef ik hoe erg ik fietsen heb gemist.

Met Finse blauwkaas (Aurajuusto), roggebrood, en een spannend rond brood met een gat erin, komen we terug bij het landhuis. Terwijl Niilo het zwaard afmaakt, bereidt de rest de barbecue voor. Dit keer eten we op de veranda achter het huis, waar we uitkijken over een stuk verwilderd bos en de rivier erachter. Na het eten houden we een houtenzwaardentoernooi om al dat vlees en die kaas te laten zakken.

Sword-fighting collage

Volgens mij zou ik een goede ridder zijn geweest. Of in ieder geval een goede zwaardvechter.

Als het te bewolkt en koud wordt om buiten te zitten, verplaatsen we ons naar de woonkamer. De film (A Lonely Place to Die) is verrassend goed voor een willekeurige film op TV. Vast omdat het geen Hollywoodfilm is. Om half 1 gaan we vroeg naar bed en de volgende ochtend word ik vroeg gewekt door de zon. Ik pak m’n spullen in, lees wat pagina’s uit Viisi Viikkoa Ilmapallossa (van Jules Verne) en Conrad’s Fate (van Diana Wynne Jones), en loop een rondje door de bossen. Als Mikko en de rest wakker worden, stappen we weer in de auto. Terug naar Vaasa.

Geschaafd, lekgeprikt, verbrand en gevolgd door de geur van houtvuur kom ik thuis. Ondanks dat het heerlijk is om binnen en alleen te zijn, ging het weekend te snel. De buitenlucht, de bossen en de middeleeuwse sfeer waren een geweldige afleiding voor het onderzoek doen en de digitale wereld van alledag. En voor een paar dagen was het slaapgebrek geen probleem. Toch is het ook wel fijn om me weer op m’n onderzoek en m’n schrijfwerk te kunnen richten. Die digitale wereld geeft iets meer controle, en dat is een illusie die soms nog best comfortabel is. Maar ik blijf me afvragen wat Conrads fate nou was.

DSC02777

As danst in het ochtendgloren.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s