De Race naar het Noorden

De toeristen op de klif zijn speeltjes in de wind. 300 meter onder hen slaat de Barentszzee woest uiteen op de rotsen. Normaal zou ik aan de rand ronddansen en eindeloos naar de lage wolken staren. We zijn er! Maar in plaats daarvan neem ik nog een slok warme chocolademelk en lees ik verder in The Martian.

DSC02912

Op de noordpool is alleen maar water

Ondanks dat het middenin de zomer is, is het ijzig koud op de Noordkaap. Kouder nog dan Jordi en ik hadden verwacht. Oké, de rotspunt ligt dan ook 1200 kilometer ten noorden van Vaasa en torent uit boven de uitgestrekte zee die Europa van de Noordelijke IJszee scheidt. Alleen Spitsbergen ligt nog tussen ons en Canada in. In navolging van onze roadtrip vorig jaar door het Verenigd Koninkrijk, besloten Jordi en ik dat dit jaar te doen in Fennoscandinavië. En het noorden lonkte.

Toen Jordi hier op vrijdag aankwam, had hij er al een reis op zitten van 2000 kilometer met de trein, het vliegtuig en de nachtbus. Om even bij te komen, bezochten we de universiteit en de nieuwste koffietent van Vaasa. ‘s Avonds zochten we de zon op in het park, want die zou de komende dagen zeldzaam zijn. Althans, dat dachten we.

DSC02882

Het levendige stadscentrum van Rovaniemi

De eerste stop op onze reis was Rovaniemi, de hoofdstad van Lapland en één van de noordelijkste plaatsen die het treinnetwerk van Finland aandoet. Via Seinäjoki, iets ten zuiden van Vaasa, en Oulu, stapten we na acht uur reizen uit op een zonovergoten perron. Zwetend marcheerden we de heuvel op naar het hotel, en daarna de stad in voor een maaltijd. Rovaniemi is een hotspot voor toeristen, maar niet nu. In de 30 graden die het beboste stadje teisterde, was het moeilijk om de posters voor rendiersafari’s en het dorp van de Kerstman er onaantrekkelijker uit te laten zien.

Rovaniemi is waar we het openbaar vervoer achter ons lieten. Na een nacht zonder deken te hebben geslapen (mijn eerste in Finland) en een enorm ontbijt van pap, yoghurt en Karelische pasteitjes, haalden we de huurauto op. Afgezien van een ritje naar de dierenarts negen maanden geleden, had ik al minstens twee jaar niet meer aan de rechterkant van de weg gereden. Maar ik kroop achter het stuur en was de stad al bijna uit voordat we ons herinnerden dat we eigenlijk een automaat hadden moeten krijgen. In de rust van de Lapse zomer was het makkelijk om te wennen.

DSC02917

En dat kronkelt maar…

Onze volgende halte was de arbitrair gekozen camping van Stabbursdalen, Noorwegen. Het was een rit van zeven uur, en omdat we de auto pas halverwege de middag op konden halen, kwamen we rond negen uur ‘s avonds aan. De zon scheen nog altijd even fel maar de temperatuur was flink gedaald. Ondanks dat ik slechts tweeëneenhalf jaar geleden het slapen in een auto voorgoed afzweerde na de dramanachten op Tasmanië, sliepen we in de auto. Dit keer hadden we twee slaapzakken in plaats van één. Dat was dan ook het enige. Nogmaals: nooit weer!

Uitgeput ontbeten we uiteindelijk met onze voorraad brood, jam en mueslirepen, en we vertrokken vroeg naar de Noordkaap slechts drie uur verderop. We passeerden duidelijke lijnen: dennen en berken werden steeds kleiner en zeldzamer, kliffen werden hoger en het water werd dieper. De weg kronkelde eindeloos voor ons uit, door grotten, langs kuddes rendieren en over kale hoogvlaktes. Aan het einde keek een glazen complex uit over de zee in de diepte. Waar we 24 uur geleden nog zwetend door de zinderende straten van Rovaniemi slenterden, beenden we nu met onze armen om ons heen geslagen langs de klif.

DSC02910

Terug naar het begin: we zijn er!

In het complex zijn musea, voorstellingen, een souvenirwinkel en een uitkijkpunt. We bezochten alles op ons gemak en namen uiteindelijk plaats in het restaurant voor de lunch. Het was tijd voor iets anders dan droog brood en jam. De volgende dag reizen we terug van Stabbursdalen naar Rovaniemi, en die daarna verder naar Vaasa. En waar het daar voor mij stopt, gaat Jordi nog door naar Groningen. Gemiddeld zeshonderd kilometer per dag, twee dagen slapen op autostoelen, drie dagen autorijden en twee volle dagen treinreizen, maar we zijn bij de Noordkaap geweest. Het was koud en winderig.

DSC02891

En dat hobbelt maar…

Nou ja, dat, en geweldig indrukwekkend, vervreemdend, groots en uitgestrekt, leeg en verlaten maar heerlijk rustig en kalmerend. De zon gaat pas weer begin volgende maand onder en de zee reikt tot aan de andere kant van de wereld. De wind en wolken gieren dicht over het mos en tussen de rotsen door. Natuurlijk is het toeristisch – veel te toeristisch – maar zelfs dat heeft zijn charmes op zo’n afgelegen plek. Wat dóén al die mensen daar?

Misschien ook wel The Martian lezen. Goede scifi hoor, maar het eindigt wel abrupt.DSC02902

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s