Aan de Kust

Nadat ik anderhalve week ziek was geweest, kwamen zondag twee weken geleden m’n ouders aan in Vaasa. Geen correlatie. Ik had ze ruim zeven maanden niet gezien, maar het was meteen weer vertrouwd en natuurlijk. En gisterochtend heb ik weer afscheid van hen genomen in Helsinki.

DSC02954.JPG

Ouders in Finland!

De eerste drie dagen van onze gezamenlijke vakantie verbleven we in Vaasa, waar ik nog even rustig de laatste stuiptrekkingen van m’n ziekte kon bevechten terwijl we de toeristische hotspots van de stad afgingen. M’n ouders hadden ook al m’n spullen mee die ik in januari niet zelf had kunnen meenemen, en nog veel meer. Ik kan nu weer m’n eigen dobbelstenen werpen, m’n zomerjas dragen en gitaar spelen op twee gitaren tegelijk. Niet dat ik dat laatste echt kán, maar als ik het kon, zou het kunnen.

Onze eerste stop na Vaasa was vuurtoren-turned-hotel Kylmäpihlaja, op een rotsachtig eilandje halverwege de Botnische Golf. Een klein bootje doorkliefde drie kwartier lang de woeste golven voordat we wankelend aan wal stapten. ‘s Avonds genoten we van de eenzaamheid en de zonsondergang, en de volgende dag wandelden we drie keer het eiland rond voordat de boot ons weer kwam ophalen. Een fotogeniekere plaats heb ik zelden aangedaan.

DSC02960

Oké, er waren ook wat planten aan de andere kant van het eiland.

Van de eenzaamheid vielen we binnen in de drukte van Turku, de vroegere hoofdstad van Finland (voordat de Russen de Zweden vervingen als overheersers en die het onbeduidende dorpje Helsinki wel een chille plaats vonden om als hoofdstad te dienen). Het kasteel en de kathedraal, beiden ouder dan alles wat ik tot dan toe in Finland had gezien, waren indrukwekkende hoogtepunten, net als het hotel (zesde verdieping) en het verplicht enorme marktplein vol disco’s en overdreven opgemaakte jeugd op vrijdagavond.

Na drie dagen Turku was het weer tijd voor wat ontspanning in de natuur: het obscure Teijon Kansallispuisto (een nationaal park wat vooral een afgebakend stuk bos en meren was). We sliepen in een enorme B&B verspreid over zes houten gebouwen tussen de bomen. Tijdens onze vrije dag scheen de zon harder en onbelemmerder dan ooit tevoren, maar in het bos was de herfst al in opmars. We namen deel aan traditionele Finse herfstactiviteiten, zoals paddenstoelen plukken (waar wij het ‘plukken’ vervingen door ‘fotograferen’).

Paddenstoelencollage

Ik kom niet verder dan ‘paddenstoelen’

Uiteindelijk eindigden we onze reis langs de kust in Helsinki. Hier was ik tot nu toe alleen nog maar bij het station geweest, wat een erg fijn gebied is. En het blijkt dat die trend in de rest van de stad ook is doorgezet. Alles in het centrum valt te belopen, van de met verbazend veel goud belegde evangelische dom tot de met natuurlijk veel goud bedekte Russisch-orthodoxe Oespenskikathedraal, en van het enigmatische Sibelius-monument tot de eigenzinnige rotskerk. Geen idee waarom er nooit aanbiedingen naar Helsinki zijn: het is er zeker prachtig genoeg voor.

DSC03046.JPG

Ik heb voor deze gekozen, want hier was het mooier weer

En sfeervol genoeg. De hoofdstad is knus en hier en daar heerlijk studentikoos, dus ik voelde me meteen op m’n plaats, zelfs toen we per ongeluk in een hippe yuppentent belandden om te lunchen. Blijkbaar bestaat er ook zwarte aioli, en blijkbaar gaat dat goed samen met inktvis.

Na een tour van de hoogtepunten (ja, ook inclusief het fort, mocht iemand bezorgd zijn), splitsten onze wegen zich vanochtend weer op het treinstation. Ik ging terug naar Vaasa (en ik heb m’n boek nu bijna uit), en m’n ouders zijn momenteel per boot onderweg naar Travemünde (en daarna huis).

DSC02959.JPG

Ik zie de boot ook niet, maar ik zat ook al in de trein

Ik had verwacht dat het moeilijk zou zijn om alleen met m’n ouders op vakantie te gaan, zonder Jord en Nien om de generatiebalans wat recht te trekken. Maar er was weinig moeilijks aan. Het was vooral een heel ontspannende reis – ondanks het soms wat beangstigende richtingsgevoel van zowel pap als mam. En ook een humorvolle reis, zij het ten koste van één van m’n ouders of van mij. Ik denk dat we steeds beter met elkaar leren omgaan: zij met mijn introversie en ik met hun ‘volwassenheid’. Niet dat zij introverter worden of ik volwassener, maar wel dat we allemaal leren. Eigenlijk zoals altijd.

Zelfs als je soms denkt dat er niks meer is om te begrijpen.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s