Een kijkje achter de schermen

Het lijkt ondertussen een trend te zijn dat er in oktober, november en december niks gebeurt. In 2014, toen ik met deze blog begon, schreef ik in december een absurdistische allegorie over een scriptietrein en in 2015 schreef ik in die periode over het bezoek aan een metaforische kloof en de betekenis van vriendschap. Vorige maand schreef ik over Maskerval, en deze maand schrijf ik, in plaats van absurdisme, een metablogpost. Welkom achter de schermen.

dsc03111

Lege parkeerplaatsen van grote supermarkten zijn altijd een soort magische, mysterieuze plaatsen. Sorry voor de vage foto; mijn fotografeerskills bereiken hier hun limiet.

Ik ben nooit goed geweest in blogposts schrijven – het is te non-fictie – maar in de 28 blogposts die ik de afgelopen 25 maanden heb geschreven, heb ik toch een soort routine ontwikkeld. Als je het maar vaak genoeg doet, wordt je er blijkbaar vanzelf beter in.

Mijn proces begint met het materiaal: de reis waar ik over ga schrijven. Of dat nou een echte, fysieke reis is of een psychologische, is niet belangrijk. Vaak is het een combinatie van beide, want puur fysiek of puur psychologisch vind ik lastig om boeiend te maken. Om deze reden heb ik altijd mijn fototoestel bij me, want wie weet wanneer er zomaar iets blogwaardigs kan gebeuren? Zelfs als ik niet op reis ben, is er genoeg moois om me heen om een blogpost mee te verrijken; of dat nu een babysneeuwpop is die veel schattiger werd dan verwacht, een zonsondergang om half drie ‘s middags, of een sneeuwstorm om middernacht.

dsc03120

Een sneeuwpopje die bezorgd is om mensen.

Als ik mijn reis heb gemaakt en de foto’s op mijn laptop heb gezet, vind ik het belangrijk om af te bakenen waarover ik wil schrijven. Het is onmogelijk om álles van een reis te beschrijven, want blogposts moeten geen rapporten van boeklengte worden. Er moet ook nog wat snelheid en lijn in zitten, want dat leest fijn. Meestal wacht ik een paar dagen na de reis met schrijven, zodat ik even de tijd kan nemen voor dat afbakenen. Dat is vaak een grotendeels onbewust proces, dus wat ik in de tussentijd ook doe: het afbakenen gebeurt toch wel.

Maar soms is de reis al afgebakend genoeg van zichzelf, zodat ik gewoon meteen mijn blogpost kan schrijven. De blogpost over Juhannus afgelopen juni had bijvoorbeeld geen afbakening nodig: dat was al een vrij rechtlijnige reis. Meestal begin ik dan ‘s ochtends te schrijven, als mijn concentratievermogen en creativiteit op een hoogtepunt zijn. Als ik klaar ben, laat ik het even rusten. Aan het einde van de middag lees ik het nog een keer door, verbeter ik de vele ongelukkige verwoordingen en onuitgewerkte ideeën, en upload ik het zodat u ook van mijn avonturen kunt genieten.

dsc03127

De schrijver is druk bezig. Vooral met zijn thee.

Door de jaren hebben het proces en het eindresultaat behoorlijk wat ontwikkelingen doorgemaakt. De meest zichtbare is het ontwerp van mijn blog: foto’s zijn nu groter en staan niet meer in de kantlijn weggepropt alsof we nog in de jaren negentig leven, en er staan nu links naar mijn boeken op mijn blog. Aan de rechterkant. Die ronde dingen. Klik erop. Nu. Ik wacht wel.

dsc03110

Dit is mijn wachtafbeelding.

Minder opvallende veranderingen hebben te maken met mijn persoonlijke ontwikkeling en mijn ontwikkeling als schrijver. Ik begon mijn blog in september 2014, aan het begin van het einde van mijn Mieke en mijn relatie, en tijdens dat proces heb ik veel inzichten opgedaan. Over hoe de wereld werkt, mijn rol in de samenleving, en, natuurlijk, wie ik zélf ben, zonder me constant met iemand anders te vergelijken. Maar ik zal niet te veel in herhaling vallen.

Als schrijver heb ik deze afgelopen twee jaar mijn lezers beter leren kennen en mijn gedachten duidelijker leren ordenen. Waar Where Frogs Whistle and Tadpoles Sing een willekeurig samenraapsel aan thema’s en metaforen was, is Hunting the Echoes een stuk gestructureerder en gemakkelijker te lezen. En Maskerval is, als ik mijn proeflezers tot dusver mag geloven, nóg beter. En ook mijn blogposts meanderen minder. Waar ik begon als ietwat egocentrische, richtingloze schrijver, heb ik nu een stuk duidelijker besef van mijn lezers en mijn richting. En ik ben natuurlijk nog steeds aan het leren. Kortom: deze blog beginnen was één van mijn beste keuzes ooit. Bedankt dat u mee blijft lezen.

dsc05768

Ik hoop dat jullie van foto’s tegen de zon in houden.

Volgende maand komt er weer wat over een échte reis. En ik ga mijn best doen in 2017 deze trend van een leeg laatste kwartaal te doorbreken!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s