Van alleen naar samen

Dit is mijn moeilijkste blogpost ooit. Nog nooit heb ik zo geworsteld met motivatie en inspiratie om iets zinvols op papier te krijgen. Niet omdat het zo’n emotioneel zwaar onderwerp is of omdat ik het ben vergeten (wat allebei ook erg aannemelijk was geweest, en ook wel een beetje het geval is), maar gewoon omdat er zoveel is om over te schrijven. Het is moeilijk om anderhalve maand tjokvol belangrijke herenigingen, grote avonturen en emotionele ontwikkelingen samen te vatten. “Maar als er zoveel is om over te schrijven,” vraagt u zich wellicht af, “waarom schrijft hij dat dan niet gewoon, in plaats van dit verhaal over hoe moeilijk het wel niet is?” Tja, eigenlijk alleen maar voor de structuur.

dsc03158

Zuiderkerk in Enkhuizen: het begin van mijn Grand Tour!

Halverwege december barstte mijn Grand Tour des Pays-Bas los op explosieve wijze. Ik liet met Peer een tattoo zetten om onze vriendschap (alle 17 jaren en ontelbare avonturen ervan, goed en slecht) te vieren, en ik speelde voor het eerst in jaren D&D in Enkhuizen. En aan het einde van de week sprong ik voor het eerst de Nederlandse trein weer in (en besefte ik hoe slordig de NS is, vergeleken met de Finse VR) voor een bezoek aan Mieke in Amsterdam en Jord in Groningen.

Plotseling viel het me op hoeveel er altijd verandert. Plotseling hadden eeuwige vrijgezellen relaties, en degenen die de laatste keer dat ik ze zag, nog relaties hadden, waren nu alweer máánden single. Plotseling waren er mensen verhuisd en nieuwe huisgenoten of baby’s verschenen en nieuwe ideeën en ontwikkelingen ontstaan binnenin mensen, die er zomaar waren gekomen. Eindelijk bewijs dat de wereld toch wel verder gaat, ongeacht of mijn bewustzijn zich ermee bezig houdt of niet. Hele geruststellende gedachte.

dsc03166

In de reflectie in mijn herinneringen, lijkt iedereen nog maar vaagjes op zichzelf

Op een zonnige, bijna tropisch warme eerste kerstdag kwamen Jord, Jaana (Jords vriendin, red.) en ik terug in Enkhuizen. Kerst vierden we in huize Reus (of “huize Eddie Reus”, voor degenen die geen aanstoot nemen aan verwijzen naar een gezin met de voor- en achternaam van de man/vader en die in de war waren omdat er méér dan één “huize Reus” in de wereld is). Voor mij was het heerlijk rustig, want ik had mezelf vrij gegeven van mijn vertaalopdracht en ik hoefde niet uren rond te reizen. Maar ook de midweek erna was heerlijk rustig, ondanks dat we toen wel reisden: naar Schoorl met het gezin, voor pakjesavond en gezelligheid. Kerstsintoudennieuw was geweldig, inclusief eeuwenlange wandelingen waarin we honderd keer verdwaalden (want we hebben allemaal het richtingsgevoel van een gebarsten theekopje) en het cadeauspel waaruit voor mij vooral stapels nieuw leesvoer voortkwam.

wp_20161229_14_06_21_pro__highres

Ergens verdwaald en bevroren, maar altijd lachend! Fotocredits: Eddie

Zoals u nog wel weet (als u een geweldig geheugen heeft of als het misschien buitenproportioneel veel indruk op u maakte) ging mijn tweede blogpost in 2014 over Miek en mijn bezoek aan de Hondsbossche Zeewering. Ik had er toen vrede en geluk teruggevonden – althans, voor even. Nu, ruim twee jaar later, waren de duinen flink gegroeid. Het dal van weggedrukte emoties waar ik toen uit was geklommen, lag er nu begraven onder tonnen zand en helmgras. De afgelopen twee jaar ben ik vaak genoeg met geschaafde handen door andere, nog veel diepere dalen gestruikeld, maar emoties wegdrukken, daar doe ik niet echt meer aan. Toch zal ik nooit zonder enorme genegenheid naar die Hondsbossche Zeewering kunnen kijken. Daarvoor was het dal te diep, de top die ik er bereikte, te belangrijk, en mijn liefde voor Mieke te groot. Vooral nu de woede weg is.

dsc03239

En de dalen te mistig

Voor oud en nieuw was ik in Amsterdam met Merl (de beste filosoof van onze tijd) en Zoë (met wie ik over zes jaar een huis ga kopen) en speelden we Skye (een soort Kolonisten van Catan) en negeerden we het vuurwerk, want dat was te veel gedoe. De twee weken daarna zette mijn Grand Tour zich in alle hevigheid voort, met nachten in Amsterdam, Hilversum, Bovenkarspel en Voorschoten. Daaromheen rondde ik nog een enorme vertaalopdracht af, dus tijd om na te denken had ik niet. Nu was dat tijdens het rondreizen niet erg, want het was geweldig om iedereen weer te zien en vreselijk om iedereen weer achter te laten, maar tijdens het vertalen overviel het me wel eens. Ik heb zoveel achtergelaten door naar Finland te verhuizen. Is dat het wel waard?

Waarom ging ik eigenlijk naar Finland? Natuurlijk, er waren honderden bewuste, expliciete redenen, maar daarmee hield ik mezelf in ieder geval niet voor de gek. Ik wil Fins leren, maar daarvoor hoef je niet in Finland te wonen. Die PhD is meer tijdverdrijf dan echt iets dat ik graag doe. “Andere landen en culturen ontdekken” is een goede reden, natuurlijk, maar ook zo vaag en abstract dat ik niet weet of verhuizen naar Finland echt zin heeft. Elke keer als ik zo’n reden gaf, was ik blij dat ik de vraag had afgeslagen, maar ik wist dat het niet de échte reden was.

dsc02643

Dat was de sneeuw, natuurlijk

De echte reden dat ik naar Finland ging, zo heb ik ontdekt, is dat ik alles in Nederland had verloren. Natuurlijk had ik dat niet, maar zo voelde het wel. Mieke was zo’n groot onderdeel van mijn leven, dat toen onze relatie verdween, voor mij meteen álles verdween. Alles, behalve mijn herinneringen aan het buitenland. In Australië had ik ook vier maanden zonder haar overleefd, en dat was ook gaaf. Dus zou een nieuw verblijf in het buitenland dat ook zijn. Misschien was dit al eeuwen overduidelijk voor iedereen om me heen, maar ik had daar een jaar Finland voor nodig.

Pas op dat moment, na een jaar in Finland te hebben gewoond en drie weken terug te zijn in Nederland, besefte ik dat ik lang niet alles was verloren. Dat Miek toch níét mijn hele leven was geweest. En dat ik een veel groter en voller leven heb in Nederland dan in Finland. Niet dat Nederland alles heeft wat Finland heeft en méér, maar wel dat ik in Finland altijd de buitenstaander ben, en ik in Nederland een stabielere plek heb, omringd door vrienden en zekerheden. En überhaupt een taal die ik spreek.

dsc03262

Maar ook Italië. Yay, bruggetje!

Halverwege januari ging ik ook samen met Miriam naar Italië. Om een onbekende reden waren we daar allebei nog nooit geweest. In onze eerste paar dagen konden we meteen al genieten van de authentieke Italiaanse cultuur (lees: automobilisten die midden op het kruispunt stoppen zodat ze voetgangers kunnen uitschelden en McDonaldsmedewerkers die in je gezicht staan te schreeuwen omdat ze boos zijn dat ze geen Engels spreken en jij geen Italiaans). Ondanks de prachtige steden en natuur en de diepgaande en mysterieuze geschiedenis van steden als San Marino en Venetië, zou ik daar nooit een jaar kunnen leven. Daarvoor wil iedereen te veel met je te maken hebben. In Finland geven ze me tenminste de ruimte om te leven.

De vakantie was heerlijk, ondanks een kort ziektebed in het bevroren éénsterrenhotel in Florence, en Mir is een ideale reispartner voor mij. Dat merkten we al snel toen we in twee dagen lachend heel Rome doorrenden. Met bussen en metro’s zie je toch niks van de stad. Maar ik was ook blij om na elf dagen rondreizen weer even naar Nederland te gaan. Zó lang blijft die Italiaanse keuken nou ook weer niet lekker. Uit Venetië nam ik een carnavalsmasker mee, want zonder het Venetiaanse carnaval zou Maskerval niet bestaan, en uit Florence nam ik een ouderwets kompas mee dat nu ergens in Miekes huis rondslingert, want zonder kompas zou… Nou ja. Ik kan Italië in ieder geval best aanbevelen, voor één keer.

dsc03363

Al is het maar voor San Marino

Het thema van mijn zes weken Nederland is, voor mij, dus, relaties. Ik ben dan misschien over Mieke heen, maar niet over het verdwijnen van onze relatie. De afgelopen anderhalf jaar heb ik dingen verwerkt, maar niet alles. Láng niet. Nog steeds ben ik zoekende en bang om te verdwijnen. Nu ik dat gevoel niet meer kan afschuiven op een zondebok – nu mijn irrationele woede voor Mieke grotendeels is gaan liggen – kan ik het inzien. Blijkbaar had ik daar anderhalf jaar voor nodig. En wie weet hoelang ik er nog voor nodig ga hebben om niet meer bang te zijn om te verdwijnen. Misschien is het wel iets dat nu gewoon bij me hoort.

Wat het ook is: het helpt in ieder geval om dit allemaal op te schrijven, deze twee en een half jaar dat ik nu bezig ben met dit blog. Bedankt, lezer, voor het meelezen.dsc03399

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s