Mijn eerste conferentie!

Mijn vorige blogpost is nog maar kort geleden, dus ten eerste excuses voor deze overvloed. Ik heb niet echt controle op wanneer ik blogwaardige dingen beleef. En gelukkig maar, anders zou ik helemaal geen avonturen meer beleven. Ondanks dat het misschien niet altijd even leuk is.

dsc02602

Terug bij de universiteit

Zoals degenen die de afgelopen twee weken het slachtoffer zijn geweest van een constante stroom van lichtelijk panische zorgen en zenuwen van mijn kant, zich misschien wel herinneren, heb ik afgelopen donderdag en vrijdag mijn eerste wetenschappelijke conferentie bijgewoond. En er ook gepresenteerd over mijn onderzoek. En ze hadden me ook gevraagd om een sessie voorzitter te spelen, maar dat vond ik te veel van het goede. Ik wist niet eens wat een voorzitter dééd. Blijkt achteraf dat dat heel weinig is, maar ja.

Vlak voordat ik eind januari Nederland verliet, begonnen de zenuwen zich al op te kroppen. Ik had zes weken niet aan mijn onderzoek gewerkt en niks met de universiteit te maken gehad, dus het was allemaal erg ver weg. En daarmee erg moeilijk. Hoe kon ik ooit iets zinnigs presenteren als ik niet eens meer wist wat ik aan het doen was? Daarom las ik tijdens mijn eerste week in Vaasa meteen álles wat ik het afgelopen jaar had geschreven. Het meeste wist ik eigenlijk ook nog wel, en natuurlijk had ik het allemaal heel gestructureerd achtergelaten, maar toch vierden de zenuwen hoogtij. Presenteren is nog steeds één van mijn grootste vijanden.

ftftifr-joke

Maar ze zeiden geen “okay, bye”…

Het onderzoek waarover ik wilde presenteren – een pilotstudy om mijn analytische model te testen – had ik grotendeels al gedaan voordat ik naar Nederland ging. Alles wat ik tijdens de tweede week dus nog hoefde te doen, was mijn gegevens samenvatten en mijn presentatie uitschrijven. Langzaam verdween de ergste stres en kon ik weer nadenken. Niet zó goed dat ik meteen weer mijn onderzoek in dook of aan een nieuw verhaal begon of zo, want daarvoor was de presentatie te dichtbij en was er te veel wat ik niet wist over de conferentie, maar ik kon wel andere dingen gaan doen.

Dingen waar ik al eeuwen niet echt aan toe was gekomen, zoals lekker veel lezen, weer eens World of Warcraft opstarten (for old times’ sake), en wat verhalen bewerken die ik nog had liggen. Vooral veel consumptie, want dat is stukken makkelijker dan productie als je weinig concentratievermogen hebt.

Ondertussen raakte ik ook alweer meer op mijn gemak in Vaasa. Het begon eindelijk te vriezen (rond de -8: nog steeds zomers vergeleken met de -25 van vorig jaar) en een supermarktmedewerkster van de Lidl had haar haar blauw geverfd en dat ziet er supergaaf uit, maar verder was er weinig veranderd. Ik praatte bij met mijn huisgenoten en we gingen verder met D&D. Op de universiteit gingen de gesprekken vooral over Jyväskylä en de conferentie. Dat klinkt misschien niet fijn (want ik probeer presentaties altijd zoveel mogelijk te vergeten voordat ik ze moet doen), maar het is heerlijk om weer terug te zijn.

dsc03112

Lekker aan het eind van de dag door de lege hallen slenteren…

Op donderdag begon de conferentie met een introductielezing en een koffiepauze. Daarna woonde ik de presentaties van mijn mede-PhD-studenten bij en werd ik voorgesteld aan mensen van de universiteit van Turku en van een universiteit in Engeland waarvan ik de naam ben vergeten. Gedurende de afgelopen twee weken werd ik de organisatie steeds dankbaarder dat ik pas op vrijdag hoefde te presenteren. Zo kon ik eerst zien hoe het er aan toe gaat op zo’n conferentie, mijn toekomstige publiek leren kennen, en de juiste ruimtes vinden in het ondoorgrondelijke hoofdgebouw.

Maar vrijdagochtend was het dan echt zover. Als laatste van de sessie (van drie presentaties) was ik aan de beurt. Als een speer raasde ik door de terminologie en concepten heen, en daarna volgde een verzameling aan willekeurige voorbeelden uit mijn pilotstudy. Maar het publiek bleef begrijpend knikken, dus dat was hoopgevend. En eigenlijk was het presenteren zélf, met goed voorbereide Powerpoint en aantekeningen, ook best leuk. Niet dat ik de twee weken ervóór graag over zou doen – of de presentatie zelf, wat dat betreft – maar het was geen drama. Dat stadium ben ik blijkbaar eindelijk ontgroeid. Er zit tóch vooruitgang in mijn ontwikkeling als presentator.

16683451_1409005345808026_1565156869_n

Met naamkaartje! Fotocredits: Carola, een mede-PhD-student

Na afloop (en na het bombardement aan goede vragen en opmerkingen) kreeg ik van mijn begeleider het beste compliment dat ik me kan voorstellen: qua presentatieskills zat ik op het niveau van Johan Franzon, die mijn begeleider vorig jaar in Aarhus zag en op wiens werk ik erg steun in mijn onderzoek. Ook is presenteren goed om erachter te komen waar ik écht goed in ben (“You’re some kind of organisation wizard”), naast, dus, goed voor mijn ego. Dus nu, na twee weken in Vaasa, heb ik alweer vertrouwen in mijn onderzoek. Ondanks de chaos rond Jyväskylä en het lot van mijn begeleider (en, dus, mijn woonplaats), weet ik dat ik dit kan.

Misschien zeg ik binnenkort zelfs wel tegen die supermarktmedewerkster dat haar haar supergaaf is.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s