De maand van orde in de chaos

Omdat april weinig voorstelt dit jaar, gebruik ik in deze blogpost een aantal anekdotes om u op de hoogte te brengen van wat ik nu eigenlijk zoal doe. Op de universiteit, met mijn liefdesleven en met mijn schrijverscarrière, dat soort dingen. Nou ja, ik zeg “dat soort dingen”, maar eigenlijk zijn het gewoon die drie dingen. En ik zeg wel dat april weinig voorstelt, maar dat is alleen zo als je grote reizen verwacht.

En dat is niet altijd nodig.

DSC00618

Maar wel leuk. Oké, dat geef ik toe.

1. Vaasa? Jyväskylä? No one knows

Ik weet niet hoe goed u op de hoogte bent van de administratieve kant van mijn PhD, maar het komt hierop neer: de talenafdeling van de Universiteit van Vaasa (waar ik bij hoor) verhuist vanaf september naar de Universiteit van Jyväskylä (JYU), 300 km landinwaarts. Nu hoor ik u denken, geen probleem, toch? Gewoon naar een andere stad verhuizen. Je zit nog steeds in Finland.

Ach, was het maar zo simpel, mijn waarde lezer! Er zijn een aantal problemen met deze situatie.

  • JYU heeft geen vertaalwetenschappen, en ze nemen mijn huidige begeleider waarschijnlijk niet over. Maar ze nemen mij wel over. Ze moeten dus een nieuwe begeleider voor me regelen, maar ze hebben zelf geen vertaalwetenschappers. En met een nieuwe begeleider, kan mijn onderzoek ook weer een compleet andere wending krijgen, want begeleiders willen daar ook een invloed op hebben. Wie weet wat ik volgend jaar doe?
  • Er is nog steeds een heleboel onzekerheid over wat er überhaupt precies gaat gebeuren vanaf 1 september. Sure, we staan allemaal officieel ingeschreven bij JYU, maar we krijgen daar geen kantoor, als het goed is hoeven we daar geen vakken meer te volgen (want ik heb al m’n vakken al hier in Vaasa gehaald – als het goed is), en veel mede-PhD-studenten hebben hier gewoon hun levens – familie en vrienden en shit. Zelfs ík heb hier al genoeg vrienden om niet warm te lopen voor een verhuizing.

Dus wij PhD-studenten – vooral de vertaalwetenschappers – kunnen niks anders doen dan boze e-mails sturen en afwachten. En er zijn al zoveel boze e-mails verstuurd dat het effect daarvan ook wat is afgezwakt.

DSC03488

Ik blijf evengoed wel gewoon doorlezen.

Deze april gingen we uit eten met de kerngroep PhD-studenten. Misschien wel voor de laatste keer. Één van hen is het hele Jyväskylä-schip ontvlucht en verhuist binnenkort naar Turku. Een ander heeft zich aangemeld bij de Universiteit van Tampere. Geen idee of dat slim is. Maar het is wel jammer dat we zo uit elkaar vallen door onzekerheid. Elke bijeenkomst heeft tegenwoordig een sfeer van melancholie en nihilisme. Misschien is het de laatste keer dat we elkaar zien!

Maar aan de andere kant, brengt dit soort tegenspoed mensen ook dichter bij elkaar. Zonder Jyväskylä, waren we misschien nooit uit eten gegaan. So there’s that. Maar verder dus veel onzekerheid. Ik dacht, ik geef even een update.

DSC02729

Restaurant in Russisch bouwwerk!

2. Supermarktmedew— o. hm.

Oké, bear with me, want dit is een vrij zoetsappige en knullige anekdote. Ik ben ook maar gewoon een introverte nerd, oké? Nou weet ik niet of u zich dit herinnert (of überhaupt hebt gelezen), maar in februari schreef ik dat een supermarktmedewerkster van Lidl haar haar had geverfd en ik misschien binnenkort zou zeggen dat het awesome was. Dat heb ik in maart gezegd, en ik was even heel trots op mezelf, want ik had een vreemde aangesproken. Ik dacht, chill, dat is dat, over op de orde van de dag.

Maar toen kwam Marlijn op bezoek en zag hij de supermarktmedewerkster. Hij bevestigde wat ik eigenlijk onbewust ook al wel wist: ze is vet knap. En voordat u gaat schreeuwen over oppervlakkigheid: in “knap” neem ik ook mee, “lijkt aardig”, “lacht vriendelijk”, dat soort shit. Dus we sloten een weddenschap dat ik haar de eerstvolgende keer dat ik haar zag, mee uit moest vragen. Op een date. I weet het, probeer niet meteen in lachen uit te barsten. En als ik het niet deed, moest ik een milkshake met broccoli, saucijzenbroodje, mayonaise en nootmuskaat drinken, dus ik had een goede motivatie. Naast, you know, dat het gewoon chill zou zijn.

DSC03133

En de daaropvolgende twee weken was ze er niet…

Begin april zag ik haar weer – en godenzijdank niet achter de kassa maar gewoon het koekjesvak aan het bijvullen – en vroeg ik haar mee uit. Ze reageerde heel gevleid, maar ze had een vriend. En die zou dat waarschijnlijk niet fijn vinden. Evengoed kon mijn dag niet meer stuk. En dat kan hij nu, tweeëneenhalve week later, nog steeds niet.

Wat ik met deze anekdote wil zeggen, is dat m’n liefdesleven één grote hoop verwarring is. Wil ik een nieuwe relatie? Jawel, maar ik ben súper kieskeurig. Dus wil ik het dan écht wel?

Oké, misschien klinkt dat niet als één grote hoop verwarring. Ik beloof u dat er nog meer vragen zijn, maar die zijn (nog) te onzeker en conceptueel om te delen. Dus hiervoor heeft u alleen mijn woord. Ik ben druk aan het werk.

DSC02734

Aan het eind van de spoorweg van de zoektocht schijnt de zon van zelfplooiing. Heel vergezocht; ik had geen betere foto. Hoewel het wel passend was geweest, vond ik het ook weer zo wat om een foto van háár te maken…

3. Zoveel Woorden!

Daarnaast heb ik op creatief vlak wel weer ontdekt waar ik me mee bezig wil houden. Na het moeizame schrijfproces van Maskerval (hij ligt nu bij uitgeverijen voor overweging, btw!) en het nog moeizamere begin van m’n volgende Nederlandstalige fantasy (Waar de Deuren Fluisteren, mocht u zich interesseren in titels die niet gepubliceerd gaan worden), ben ik weer overgestapt op Engelstalige fantasy. Ja, Jord, lach maar; ik ben er nog steeds van overtuigd dat Nederlandse fantasy wel goed kán zijn. Er bestaat alleen te weinig van om het schrijfproces zo soepel te laten zijn als in het Engels…

Mijn nieuwe verhaal heet tot nu toe Lock, en is een biografie. Fantasy-biografie. Fictiobiografie? Ik zit pas in hoofdstuk één, maar afgelopen weekend heb ik meer woorden aan achtergrondinfo geschreven dan ik in de voorgaande maand had geschreven aan Waar de Deuren Fluisteren. Eindelijk weer motivatie!

Map Norrant

En als vanouds kaarten getekend op regenachtige zaterdagmiddagen.

En niet alleen motivatie voor Lock. Ik heb deze maand ook weer twee beeldgedichten geschreven, en vier à vijf liedjes (waarvan een niet nader te noemen aantal over die supermarktmedewerkster). Liefdesverdriet is blijkbaar een goede motivatie voor liedjes en gedichten. Misschien gaat dan ooit toch mijn beeldgedichtenalbum af zijn, en misschien neem ik dan toch ooit nog eens een muziekalbum op.

Tuurlijk, allemaal verre toekomstplannen of dromen, veel te optimistisch en onrealistisch, maar als ik íéts ben, is het een dromer. Dus dat is mijn excuus.

DSC03484

Ja, ik nam 100.000 foto’s tijdens het schrijven. Ik wist dat er een blogpost aan zat te komen en m’n haar zat goed.

En dat is momenteel mijn leven. Onderzoek doen, schrijven, en vooral veel nadenken en dromen. Eigenlijk is dat de afgelopen 5 jaar ook mijn leven geweest, sinds ik begon aan de bachelor Engels op de VU, dus wat dat betreft, verandert er weinig. Maar wat er wel verandert, is alles eromheen. Ik hoop dat u dit het waard vond om te lezen – ik kan helaas geen compensatie bieden voor uw verloren tijd. In ieder geval ben ik nu weer iets minder mysterieus, dus dat is misschien een geruststelling.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s