De onuitspreekbare toekomst

Op de rand van mei ging ik op avontuur. Op jacht naar het onbekende. Met m’n fototoestel als wapen en m’n pet als harnas, bereidde ik me vanochtend voor. Het was vroeg, maar de zon schitterde al in de kille lentelucht. Op het station stond de trein bevend van angst te wachten tot ik zou instappen en hem zou dwingen te vertrekken. De bestemming? Jyväskylä.

Dat klopt, waarde lezer! De vier onuitspreekbare lettergrepen die zich om m’n academische toekomst wikkelen als een wurgslang. Oké, dat is misschien wat overdreven, maar het begint steeds duidelijker te worden dat ze op de universiteit waar ik vanaf komend schooljaar officieel studeer, geen idee hebben wat ze met ons Vaasa-mensen aanmoeten. Dus in een poging iets meer grip op een glibberige situatie te krijgen, ging ik, zoals gezegd, op avontuur.

DSC03543

Jyväskyläänse eekhoorn, woop woop!

De trein doet er, inclusief overstap in Tampere, drie en een half uur over. Goed om te weten, maar geen forensenafstand. In de trein kwam ik Noora tegen, een mede-PhD-student, die ook op weg was naar Jyväskylä. Nu denkt u misschien, wat de fuck? Maar het is minder willekeurig dan het lijkt. De reden dat ik juist vandaag naar Jyväskylä ging, was dat ik na een methodologiefestival mee terug naar Vaasa kon rijden met Anu, een derde mede-PhD-student. Noora en Anu gingen naar het methodologiefestival, maar ik niet. Dat vond ik te duur. En wie heeft er nou onderzoeksmethodes nodig?

In Jyväskylä bezochten we eerst de universiteit. Noora en Anu woonden die middag verschillende lezingen bij, en ik had vier uur de tijd om de stad te verkennen. Jyväskylä is gelegen aan het Jyväsmeer (waar het, zo heb ik gededuceerd, naar vernoemd is, maar wat eigenlijk meer een baai is). Het ‘kylä’-gedeelte betekent ‘dorp’, en ondanks dat de stad twee keer zo groot is als Vaasa, snap ik waarom er voor ‘kylä’ is gekozen. Het voelt alsof de omringende bossen en heuvels elk moment de stad kunnen verzwelgen. De natuur is overal – nog overaller dan in Vaasa, en anderhalf jaar geleden dacht ik dat het dáár al overal was!

DSC03536

De universiteit, vanaf een brug.

Ik liep over een brug naar de zuidoever, beklom een heuvel, en toen bleek dat dat pad nergens heen ging, volgde ik de kust naar de volgende brug. Die leidde terug naar het station, erlangs verder naar het noorden en het centrum in. Nou ja, ik zeg ‘centrum’, maar het zijn zes straten. En dan ben ik nog vrijgevig. Evengoed was het er superdruk, vooral voor een Finse stad, en er zijn ongeveer honderd keer zoveel winkels als in Vaasa. Ook was er vandaag een internationale markt, maar ik weet niet hoeveel die m’n eerste indruk heeft beïnvloed.

DSC03537

Franse vlaggen, verderop Belgisch en Italiaans, en achter me Grieks en Amerikaans.

Het belangrijkste verschil met Vaasa is dat Jyväskylä wel een spellenwinkel heeft. Nou ja, de helft was Games Workshop, maar evengoed hadden ze er veel D&D-boeken, Magickaarten en dobbelstenen, en zelfs een kleine collectie alledaagsere bordspellen en fantasyboeken. Natuurlijk meteen nieuwe dobbelstenen gekocht. Ik hoopte ook dat ze er D&D-sessies organiseerde, maar van die kermis kwam ik helaas koud thuis. Alleen Magic. Maar wel meteen drie avonden, so that’s nice.

Ten noorden van het centrum was nog een heuvel, en deze had een uitkijktoren. Van bovenin viel het pas écht op hoe erg de stad is ingesloten door de bossen. Het is niks méér dan een vleugje wilde kleuren in een zee van grauwe dennen en berken. Hier en daar loopt er een smal strookje asfalt de stad uit, honderden kilometers tussen de onbewoonde heuvels door, totdat hij uiteindelijk een andere beschaving binnen zwoegt. Alles is ver weg. De stad kan niet snel bereikt worden: het is een beangstigende en isolerende gedachte. Áls de natuur het op een dag zou verzwelgen, zou de rest van de wereld er niks van merken. Niemand die er iets van merkt dat er hier ook ooit een plasje leven was.

DSC03538

Zoveel leegte er overal omheen…

Maar dat was wel genoeg existentiële crisis. Ik klom weer naar beneden en ging een ijsje eten. Ik ben sinds twee en een halve maand medevoorzitter van een IJsjesclub met als doel in elke stad het ijs te testen, dus ik moest wel. Toen ik m’n ijsje op had (best goed), zigzagde ik langzaam terug naar de universiteitscampus, tot het begon te regenen. Toen zigzagde ik sneller. Ik was een half uur te vroeg terug, dus ik las een paar hoofdstukken in m’n boek voordat ik met Noora, Anu en Anu’s man terug reisde naar Vaasa. Moe maar voldaan. Emotioneel uitgeput maar met een geslaagd avontuur op zak. Ik heb nog steeds geen idee waar ik volgend jaar ben, maar ik heb ik ieder geval Jyväskylä gezien. De universiteit heeft nu een gezicht. Spreekwoordelijk dan.

DSC03545

Een winkelcentrum. I don’t even know…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s