Let’s be honest here…

Ik kan wel weer een verhaal ophangen over wat ik deze maand allemaal voor spannends heb beleefd, maar daar heb ik eerlijk gezegd weinig zin in. In theorie zijn juni en juli druk genoeg om eindeloos over te kunnen schrijven, daar ligt het niet aan. Genoeg dingen ook die traditioneel prima in m’n blog passen, zoals de Juhannusviering dit jaar, m’n halve week bij het Saimaameer, en Stefans bezoek. Dus aan avonturen ontbreekt het niet, zou je zeggen.

Maar dat doet het wel.

DSC03585

Ik bedoel, ik was al wel vaker in sauna’s geweest, of ze nou aan een meer staan of niet.

Juhannus vieren en met diezelfde vriendengroep naar het Saimaameer zijn geen avonturen meer. Stefan is al een keer op bezoek geweest, en er zijn ondertussen ook veel andere vrienden uit Nederland langsgekomen. Begrijp me niet verkeerd, ik vind het geweldig – zowel om een halve week met jullie op te trekken of rond te reizen als gewoon het feit dat jullie 250 euro of zo willen betalen, alleen maar om naar mij toe te komen – maar het is niet meer de stof voor spannende blogposts zoals het dat vorig jaar rond deze tijd wel was. De enige reden dat ik vorige maand over Miekes bezoek schreef, was dat het Míéke was. Dat was spannend genoeg voor een hele eigen blogpost.

Dit is geen nieuw inzicht. Ik probeer al minstens een week een blogpost over het Saimaameer te schrijven, want “dat is blogwaardig”. En ook daarvoor liep ik hier continu tegenaan. Maart, april en mei waren moeilijke maanden, en februari en juni waren alleen makkelijk omdat er totaal nieuwe dingen gebeurden (m’n eerste wetenschappelijke conferentie en Miekes bezoek, respectievelijk). En dat is de crux van dit verhaal: er begint structuur te komen in m’n leven. Bah.

DSC03614

Zelfs ondanks dat ik niet vaak de zonsopkomst om vier uur ’s ochtends boven een verlaten Fins meer bekijk en er inadequate foto’s van maak.

Begrijp me niet verkeerd, tot op zekere hoogte is structuur best chill. Maar ik vergat even dat dingen die ooit nieuw en spannend waren, veranderen in structuur als je ze te vaak doet. Één keer Juhannus vieren is spannend; twee keer is structureel. Nog steeds leuk, maar geen avontuur meer. Ondanks dat structurele dingen geweldig en heerlijk en het beste ooit kunnen zijn, missen ze altijd iets. Nieuwheid. Spanning. Ondanks dat structurele dingen geweldig etc. kunnen zijn, zijn de perioden daartussen saaier, langer en leger naarmate de dingen structureler worden.

En de afgelopen tijd is er te veel structureel geworden, zonder dat ik nieuwe dingen ging najagen. Ik woon al anderhalf jaar in Finland; geen wonder dat er een structuur ontstaat. Maar er zijn nog genoeg nieuwe dingen om te doen in dit bestaan. Elke keer als ik probeer te bedenken wat ik met m’n leven zou kunnen doen, blijken de barrières waarvan ik dacht dat ze bestonden, illusies te zijn. Een product, zoals Stefan en ik concludeerden, van onze culturele opvoeding. Het Westfriese “doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg”. Maar “gewoon” ís niet gek genoeg voor mij. “Gek genoeg” is niet eens gek genoeg, want wie bepaalt wat “gek” is?

DSC03357

Zoals de barrière om naar Zuid-Europa te gaan, omdat dat “alleen voor mensen is die van de zon houden”.

Da’s wel een abstract verhaal, hè? Ik gooi er even wat voorbeelden in. Zo verhuisde ik, zoals u misschien wel weet, naar Finland om een PhD in de vertaalwetenschappen te doen. Sorry dat ik er wéér over begin. Het was een vrij ondoordachte keuze om naar Finland te verhuizen. Één van de beste keuzes van m’n leven, maar wel ondoordacht. Intuïtief, zo u wilt. En, zo heb ik vernomen, gek. Want het is niet “normaal”. Maar voor mij dus wel. Ik onderzoek niet voor niets “Let it Go”.

Andere opties die toen ik de keus voor Finland maakte, op m’n lijstje stonden, waren Groenland, Mongolië en Japan. Maar naar één van die landen verhuizen leek op dat moment onmogelijk: zelfs Finland leek al bijna onmogelijk. Er waren zoveel barrières. Niemand had het nog gedaan, niemand begreep waarom ik het wilde doen, Mieke zag het niet zitten (toen we nog bij elkaar waren), het was moeilijk om te regelen of zelfs om uit te vinden wát ik allemaal moest regelen. Maar die barrières waren allemaal illusies. Natuurlijk was het waar dat niemand die ik kende, naar Finland was verhuisd, dat niemand begreep waarom ik het wilde, dat Mieke niet mee wilde, en dat het wat tijd kostte om alles uit te zoeken, maar dat waren niet per se barrières. Dat maakte m’n hóófd er alleen maar van.

DSC02545.JPG

En onmogelijk was het verre van, hoewel wel fris.

Nu ik anderhalf jaar in Finland woon, blijven er barrières verdwijnen. Misschien is dat wel gewoon het effect dat op jezelf wonen heeft op mensen. Des te meer je zelf moet doen, des te meer je zelf kunt verzinnen, of zo. Waar het ook vandaan komt: het is één van de meest spannende, bevrijdende en meeslepende dingen voor me om na te denken over alles dat kán. Zo ga ik in oktober Nina een maand lang opzoeken in Mongolië, moet ik nog een stedentrip naar Boekarest plannen om foto’s te nemen voor één van m’n boeken, en probeer ik een artikel te publiceren in het meest prestigieuze muziekwetenschappelijke tijdschrift ter wereld. Goede ideeën? Praktisch? Geen idee en maakt me niet uit. Ik vind het gewoon gaaf.

Misschien kwam m’n verhuizing naar Finland voor sommigen als een verrassing. Voor mij was het gewoon een voortzetting van m’n leven, waarin de eindeloze mogelijkheden van de menselijke verbeelding altijd al centraal hebben gestaan. Tot dan toe had dat zich vooral gemanifesteerd in m’n fantasie, boeken schrijven, muziek maken, D&D en Magic spelen, en zelfs m’n fashion sense (ja, lach maar), maar langzaamaan begon dat sinds m’n bachelor ook steeds meer vorm aan te nemen in de “realiteit”: in wat ik in m’n leven wil doen. Ongeacht wat er van me wordt verwacht. Ik besef dat dit mogelijk is dankzij m’n educated white male privilege, waar ik dankbaar voor ben en me tegelijkertijd voor schaam en natuurlijk hoop dat het ooit niet meer bestaat, maar toch. Ik kan iedereen aanbevelen Elsa’s advies op te volgen. Let it go.

DSC03440

The cold never bothered us anyway.

Maar daarnaast was het ook leuk dat Stefan er weer was.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s