Tim Reus en het Visumavontuur

Er zijn honderdduizend diensten die alles tegen een kleine vergoeding voor je regelen. Stuur je paspoort op en alles komt goed. Lekker makkelijk, hoef je zelf nergens heen en niks te doen. Het is volledig veilig met de post, dat weet ik ook wel. Maar ik ben genoeg dingen verloren in de post om er te zenuwachtig voor te zijn. En ik was nog nooit echt in de hoofdstad van Europa geweest, dus ook dat.

DSC03656

Jeetje, compensatie? whahah iksdee

Want dat is waar Nederlanders heen moeten om een visum voor Mongolië aan te vragen. In Nederland zelf is geen ambassade of consulaat met visumdiensten meer; ik weet niet wat we fout hebben gedaan. Misschien hebben we ooit Dzjengis Khan beledigd, of iets slechts gezegd over kustloze landen of zo. Het is natuurlijk ook dom om geen kust te hebben, maar dat hoef je niet meteen zo te zeggen. Wat het ook is, gelukkig hebben de Belgen niet dezelfde fout gemaakt.

Op dinsdag mocht ik Miekes nieuwe huis bezichtigen in Schiedam, want dan was ik al iets dichterbij. Ik zag Schiedam altijd als één van de vele dorpen die omringd zijn door de rest van de Randstad, maar blijkbaar ligt het aan de rand van het Groene Hart. En blijkbaar heeft Mieke er vrienden, dus oké. Het is daarnaast ook gewoon een heel mooi huis, lekker nieuw, open en licht. Dus als u nog eens in Schiedam komt…

DSC03631

Onverwachte wildernis aan de rand van Schiedam

De volgende dag gingen we samen op stedentrip naar Brussel. Om zes uur ‘s ochtends. De ambassade is maar tot half één open, dus we moesten snel zijn. Tenminste, dat dachten we. Om tien uur landden we op Brussel Zuid, om half elf stapten we zwetend van de klim bij de ambassade naar binnen, en om vijf over half elf liepen we weer naar buiten.

De overige vier uur van ons verblijf struinden we door de stad met slechts een vaag idee van centrum en bezienswaardigheden. Zo bezochten we een geschiedenismuseum waar we over struikelden en waar we (nog een keer, na de middelbare school en een extra vak op de universiteit) kennis maakten met de geschiedenis van Brussel en de Lage Landen in het algemeen. En vanaf het uitzichtpunt op het dak konden we perfect de rest van onze dag plannen.

DSC03636

Museum! Alleen het gebouw; de bomen staan er voor de sier.

Zo ontdekten we dat het centrum van Brussel vol goud en beelden hangt. Blijkbaar is de Grote Markt vet beroemd. Het was ook wel indrukwekkend, met al dat Gotische priegelwerk, maar ook de drukte was indrukwekkend. En waar het niet druk is in Brussel, worden de straten bevolkt voor afvalzakken, troep, en een indringende plasgeur. En het was er te warm. Ik mag dan fan van Europa zijn, maar ik ben het niet van Brussel.

Aan het einde van de middag reisden we onder het genot van een zwaar gesprek (waar ik niet te veel op in zal gaan) terug naar Nederland. Mieke naar Schiedam, ik naar Enkhuizen, waar pap en mam net terug van vakantie waren en de thee klaar hadden.

Nu denkt u misschien, mooi, dat verhaal ook weer af, maar als u dat doet, begaat u een grote fout! O nee! Zo makkelijk krijg je geen visum voor Mongolië! Ik moest de maandag erop nog een keer heen, dit keer om m’n paspoort (met visum, hopelijk) op te halen. Ik ging alleen, want twee keer zo vlak achter elkaar een stedentrip met iemand in dezelfde stad is raar.

DSC03635

Mooi terug naar hui— O nee.

Dit keer rekende ik iets ruimer met de trein – vooral omdat ik uit Enkhuizen moest komen in plaats van Schiedam – en om kwart voor elf betrad ik opnieuw de ambassade. Ware het niet dat er iemand anders vóór me aan de beurt was, was ik binnen de minuut klaar geweest. Nu duurde het er weer vijf. Daarna liep ik een klein rondje door de stad en een groter rondje door een boekwinkel, waar ik een boek kocht die ik voor de helft las voordat ik terug de trein in moest.

Twee dagen internationaal reizen (de tweede keer zelfs zónder geldig identiteitsbewijs!), m’n weg vinden in een stinkende, overzonnige stad, en eindeloos hopen dat alles goed is ingevuld en uitgeprint (ook omdat mijn Frans en Mongools te slecht waren om gemakkelijk te communiceren met de baliemedewerkster, en haar Nederlands en Engels): het klinkt als gedoe. Maar het is vooral een contrast. Aan de ene kant kostte het twee volle dagen; aan de andere kant twee keer vijf minuten. Aan de ene kant was het in Brussel; aan de andere kant was de ambassade heerlijk schoon en koel. Aan de ene kant konden we amper communiceren; aan de andere kant was de baliemedewerkster de beleefdste persoon in Brussel.

DSC03660

Ik vind het een mooie ambassade; Mieke vond hem raar.

En na zo’n avontuur is het ook wel een ontlading om die sticker in je paspoort te zien staan. So there’s that.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s