Want ik houd zo van warmte

Terwijl Maskerval, m’n nieuwe fantasyverhaal, nog in de redigeerfase zit, en weggepropt is tussen de stoffige stapels natuurlijk veel slechtere verhalen op de bureaus van uitgeverijen die het genre onwijselijk te riskant vinden, nadert een ander fantasyverhaal de afronding. En de stad licht op is een verhaal van novellelengte die hopelijk in november het licht van de commercie ziet. Maar voordat hij kan worden uitgegeven, moest ik eerst één groot probleem oplossen. Het speelde zich nergens af.

DSC03712.JPG

En we namen de zon mee! Lekker regen in Nederland en Finland.

Nou ja, dat is wel een érg dramatische versie van de waarheid. Waar het in praktische zin op neerkwam, is dat ik met Miriam naar Boekarest moest. Niet dat En de stad licht op zich daar wél afspeelt, maar als je dat mysterie wilt oplossen, zie ik je voorbestelling (wellicht als Sinterklaas- of kerstcadeau?) tegemoet.

In praktische zin ontmoette ik vrijdagavond dus Miriam op het vliegveld van Boekarest. Ik vloog vanaf Helsinki en zij vanaf Schiphol: allebei van de 15 graden naar de 30. We namen een taxi naar het stadscentrum, werden, ondanks de vele waarschuwingen die we hadden gelezen, afgezet maar betaalden nog steeds de helft van een taxi in Amsterdam, en checkten in in ons hostel. Onze missie: een weekendlange fotoshoot van de Oost-Europese metropool. En voor fotoshoots moet je lijden.

Mircompilatie

Het is een privilege om met een professioneel fotograaf op reis te zijn.

We stonden twee dagen om zes uur op en schoten honderdduizend keer de zonsopkomst. We marcheerden uren door de droge, brandende hitte die op de asfaltvelden schitterde opzoek naar extremen, van ruïnes tot paleizen. We mengden ons avondenlang in het uitgaanspubliek en leerden langzaam de stad kennen. M’n novelle speelt zich misschien niet af in Boekarest, maar de stad lichtte voor ons zeker op.

Bijvoorbeeld: steden laten je herinneringen herbeleven. Zelfs als je er nog nooit bent geweest. Het mengsel van voedsel en putlucht sleepte m’n geest terug naar Bali, en de hitte naar Australië, vier jaar geleden, toen ik voor het eerst van het avontuur dat reizen heet, proefde. Toen ik voor het eerst alleen een vliegtuig in stapte en voor het eerst buiten Europa kwam en voor het eerst een derdewereldland zag. Ik herinner me de schokken: blijkbaar bestaat dit écht en blijkbaar kun je zo óók leven. Slechts vier jaar geleden. Sindsdien lijkt wel álles veranderd.

DSC03699.JPG

Werd bewoond. Dus.

En tussen ons gemarcheer en gezweet door, licht de stad ook op voor de restaurants en cafés. Als brave toeristen probeerden we Roemeense goulash en mici, en als ware cultuurbarbaren McChickens en emmers van de KFC. De McDonald’sen werden bevolkt door tieners op siësta en de restaurants door geschminkte jongvolwassenen met naveltruitjes voor de dames en ladingen spieren voor de heren. Wat ik probeer te zeggen: het vermaak tijdens de maaltijden was ook hoogstaand.

DSC03683

Maar verder was het net Parijs of Rome.

Het klinkt misschien NatGeo, maar Boekarest is een stad van extremen. Glanzende glazen kantoorpanden tegenover ingestorte zeventiende-eeuwse monumenten bedekt met gescheurde doeken. Nachtelijke steegjes gevuld met opgepompte jongeren en dancemuziek waar er negen uur later de middagzon op de hoofden van de paar verdwaalde toeristen bakt. 10 graden vlak voordat de zon uit de rivier omhoog kruipt en 30 graden wanneer hij aan de andere kant weer in het water wegzinkt. Reusachtige paleizen gebouwd onder het communistische regime. Als extremen iets voor je zijn, is Boekarest het bezoek zeker waard!

Pas toen Mir en ik maandagavond weer het vliegtuig in stapten en we onze kleding afstemden op onze thuisbases, doofde de stad. Het was een ware uitputtingsslag en ik ben voor het eerst in vier jaar verbrand, maar het was ook geweldig inspirerend, hilarisch en ontspannen. En met de legioenen foto’s op Mirs camera’s, is onze missie geslaagd.

DSC03708

Hier komt het parlement bijeen. De communistische dictator in de jaren 70 had iets megalomaans.

Maar hoewel wij uit de stad ontsnapten, en voor ons het vuur tussen de straatstenen doofde, is dat wel anders voor Surra. Voor de hoofdpersoon van de novelle is het namelijk niet zo makkelijk om haar weg te vinden. Niet tussen de vreemde gebouwen, en niet tussen haar oude herinneringen. Want in Surra’s leven zijn herinneringen alles wat ze nog over heeft. Er is niks anders meer.

En de stad licht ook op voor hen die méér verliezen dan ze lief is.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s