Tim Reus bij de Mongolen

Hoe vat je drie weken propvol mooiste uitzichten en ervaringen samen in 800 woorden? Geen idee, maar ik ga een dappere poging wagen!

DSC03757

Sfeerimpressie: glooiende heuvels en paarden en vooral veel leegte.

Eigenlijk begon m’n avontuur al in Finland, toen ik in het vliegtuig naar Moskou en daarna naar Ulaanbaatar stapte en ervoer hoe luxe Aeroflot stiekem is, of de dag dat ik aankwam, toen we taart gingen eten bij een luxe Franse tent en ik zo lang mogelijk opbleef om m’n jetlag te bestrijden, maar daar ga ik niet te veel op in. De echtere start was de dag dáárna, toen we onze gids en chauffeur ontmoetten en begonnen aan onze 19-daagse tour in een Russisch busje over de hobbelende zandweggetjes en graslanden van de Mongoolse hoogvlaktes.

Want dat was de structuur van onze dagen. Hobbelen, stinken naar benzine, daarnaast overnachten bij nomadenfamilies in gers (yurts) en stinken naar houtkachelvuur, plassen in winderige gaten in de grond tussen de yaks, paarden en honden, koukleumen omdat het ‘s nachts allang vroor, en daartussendoor, zoals gezegd, de meest geweldige dingen ooit zien en doen.

DSC03770

Lunchtijd: even pasta koken in de luwte van het busje.

De eerste paar dagen reden we vanuit Ulaanbaatar richting het zuidoosten. Zodra we de met rook gevulde, krakkemikkige wijken en gerkampen van de hoofdstad achter ons lieten, strekte de onaangetaste hoogvlakte zich eindeloos uit om ons heen. Toen we de asfaltweg verlieten, kwamen we alleen nog af en toe een ander toeristenbusje of een nomade op een motor of paard tegen.

We bezochten een heilige schildpadrots, een boeddhistische tempel hoog op een berghelling (zodat de monniken goed konden bidden), en een reusachtig standbeeld van Genghis Khan dat middenin de leegte van de vlakte stond. Op diezelfde vlakte overnachtten we, en zagen we de mooiste zonsondergang en sterrenhemel die we ooit hadden gezien. Maar dat gebeurde elke nacht, dus hoe bijzonder dat nou was…

DSC03754

Een soort Mongools Vrijheidsbeeld, I guess.

Het landschap verdorde, verrotste en verzande: we betraden de Gobiwoestijn. Warmer dan Ulaanbaatar, maar nog steeds verrassend koud, voor een plaats met “woestijn” in de naam. Hier klommen we als kleine kinderen over de rotsformaties, reden Kevin (onze Singaporese medereiziger) en ik op kamelen (heerlijk comfortabel en warm, tussen die twee bulten vet), worstelden we een 300 meter hoge zandduin (de hoogste in de wereld) op, en bezochten we prachtige kliffen van rood steen vol ijzer.

DSC03852

Klaar, we kunnen inpakken. Mooiste zonsondergang ooit.

Rond deze tijd begonnen we een patroon in ons dieet te herkennen. Onze gids kookte drie maaltijden per dag: gebakken ei dat droop van de olie, pasta, handgemaakte noedels of soep met vet vlees, en droog brood. Goed tegen de kou, zei hij, en we leidden geen honger, maar makkelijk weg te werken is anders. En met z’n paar woorden Engels en z’n dwingende “please”n was de gids ook te aardig en intimiderend om alles te laten staan (hoewel we daar niet allemaal even veel last van hadden).

Na de Gobi trokken we omhoog in het westen van Mongolië, waar de hoogvlakte ondertussen een dun laagje sneeuw aan het verzamelen was. Onze gers werden langzaamaan vrij koud: zó koud soms dat we de kachel gewoon de hele nacht aan hielden en ik er dus om de twee uur uit moest. Ik, ja. Maar ja, met mijn slaapskills moest ik er sowieso elke nacht al uit om naar de wc vijftig meter verderop te gaan.

DSC03797

Het is wat laag, maar dit wc-huisje had tenminste niet al te veel kieren.

Ook had Kevin ons in de Gobiwoestijn verlaten om naar Irkutsk te vliegen, wat jammer was, want er was net iets moois aan het opbloeien tussen hem en Lotus. Vond hij. Lotus wist van niks, maar was opgelucht dat ze nu niet meer de hele tijd Engels moest spreken. Totdat we kaartspelletjes gingen spelen met de enige andere groep toeristen in de wijde omtrek, maar eigenlijk was iedereen toen te dronken om überhaupt nog een taal te spreken.

DSC03901

Vanuit de verte zag je er niks van, totdat je opeens bijna op de bodem lag…

Op onze weg naar het noorden bezochten we een halfbevroren waterval, een traditionele Mongoolse bruiloft (wat volgens onze gids een enorme eer was en volgens ons vooral ongemakkelijk), een vulkaan (jammer genoeg zonder lava) en een warmwaterbron hoog in het Altajgebergte. Ook reden Nien en ik paard zoals dat natuurlijk hoort als je in Mongolië bent. Nou ja, misschien niet precíés zoals het hoort, maar we zaten in ieder geval op de rug van een paard.

DSC03964

Eigenlijk was die muts nergens voor nodig; het waaide die dag amper…

Ons noordelijkste punt (en nagenoeg eindpunt, afgezien van de driedaagse terugreis naar Ulaanbaatar) was Hövsgöl Nuur, met een afmeting van 40 bij 135 kilometer (groter dan Luxemburg) het grootste zoetwatermeer van Mongolië. Lekker wandelen door de eindeloze bossen en langs het meer: overdag was het warm maar ‘s nachts wederom ijzig koud. Hevige contrasten, dus de perfecte conclusie voor onze reis.

DSC03931

Een uurtje welkome warmte en, zo drukte onze gids ons keer op keer op het hart, gezonde mineralen. Mineralen die naar riool roken.

Want de contrasten waren overal sterk. Kou en warmte, zand en sneeuw, rondrennen en verkleumd stilzitten, de enorme leegte buiten en de knusse gezelligheid binnenin de ger. Maar daarnaast was het vooral het beste dat ik ooit heb meegemaakt. Het is moeilijk te beschrijven hoe het was zonder er een boek over te schrijven of mensen te laten sterven van verveling. Hoe vat je dus drie weken propvol mooiste uitzichten en ervaringen ooit samen in 800 woorden? Niet. Maar ja, het is een poging.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s