Waarom licht de stad op?

Misschien beseffen de meeste lezers het niet, maar ik heb al ruim twee jaar geen verhalen meer gepubliceerd. Hier in het Nest, m’n meest recente uitgave (afgezien van Hunting the Echoes, een geweldige fantasyroman die ik jammer genoeg zonder al te veel marketing in september 2015 publiceerde, maar die eigenlijk al anderhalf jaar klaar was), komt uit juni 2015. Juni 2015! Het lijkt wel een heel leven geleden.

DSC01973.JPG

Toen stond Hugo de Bokkerijder nota bene op m’n meest recente blogpost!

En dat is niet gek. Het was toen net uit met Mieke, ik ging terug naar m’n ouders, en ik wist nog niet eens of ik ooit wel naar Finland zou gaan. In die tweede helft van 2015 hielden m’n vrienden en familie me boven water en aan de ene kant was het het meest ontspannende en bevrijdende halfjaar ooit (nóg een keer: bedankt daarvoor, vrienden en familie!), maar aan de andere kant was het ook het zwaarste halfjaar ooit. Geen tijd om m’n fantasie in te duiken en geweldige verhalen te schrijven.

En in Finland was het daarna niet veel rustiger. Sure, ik ging een nieuw leven tegemoet en zo, maar het opzetten van zo’n leven laat ook niet veel tijd en concentratievermogen vrij om te schrijven. Ik schreef in de loop van 2016 wel wat, maar het verhaal waar ik toen aan werkte (Maskerval, momenteel nog steeds in de revisie) vorderde traag en moeizaam, terwijl ik m’n vertaalbedrijfje opzette, begon met studeren, m’n kamer inrichtte, wat Fins leerde (dat ik nog stééds minimaal spreek), en bevriend probeerde te raken met de locals. En daarnaast nog worstelde met het feit dat ik überhaupt een nieuw leven aan het beginnen was, nadat m’n vorige zo plotseling was gestorven. Melodramatisch, hè?

DSC02207

Bruggetje naar de volgende alinea!

Ik had iets nieuws nodig. Iets dat minder abstract en, schokkend genoeg, meer gevestigd was in de realiteit dan Maskerval. Begrijp me niet verkeerd, ik was en ben ontzettend trots op Maskerval, op hoe de thema’s in de worldbuilding verweven zijn, maar het schrijven ervan kon mij op dat moment niet helpen. Het nieuws dat ik nodig had, was En de Stad Licht op.

In m’n nieuwe roman – novelle, eigenlijk, met 100 pagina’s – spelen de thema’s verlies en onzekerheid daarom een grote rol. Het verhaal draait heel erg om die thematiek, en om de visualisatie ervan. Het is niet per se het plot dat het verhaal drijft, maar minstens net zo erg de sfeer en ideeën die het schept tijdens het lezen. Klinkt misschien vaag, maar dit betekent zeker niet dat er helemaal geen verhaal in zit! Ik heb per slot van rekening een flaptekst kunnen schrijven:

Surra heeft haar hele leven zien verdwijnen voordat ze naar de stad kwam. Ze heeft zoveel verloren, dat ze niet eens meer weet wát ze precies heeft verloren. Te veel om het zich te herinneren.

Haar tocht om zichzelf weer terug te vinden, bracht haar hier, bij het mausoleum van een middeleeuwse Zuidoost-Europese Groothertogin. Ze weet niet waarom, maar eindelijk laait het vuur van de mysterieuze Paden weer op: de Paden die haar terug moeten leiden naar haar leven. Ze is klaar met dingen verliezen. Klaar om dingen te vinden.

DSC04049

Ik had zelf wel een kaart van Surra’s tocht, maar buiten de groene lijntjes is er ook niks…

Het thema van verlies is duidelijk: Surra, de hoofdpersoon, heeft alles verloren, en het is aan haar om uit te vinden hoe ze daarmee omgaat. Daarnaast is onzekerheid, onbekendheid of mysterie ook een belangrijk thema. Des te meer je verliest, des te onzekerder alles lijkt. Álles zou plotseling kunnen verdwijnen. Zelfs de meest basale dingen, zoals communicatie, of een zeker begrip van hoe de wereld werkt. Zelfs het idee van wie je zélf bent. Zoals Surra zegt:

Misschien is het natuurlijk om geen perfecte relaties te hebben. Het is onmogelijk om iemand perfect te kennen, zelfs als diegene jezelf is. En het is onmogelijk om altijd hetzelfde te doen, zelfs als datgene je heel natuurlijk af gaat. Daarvoor verdwijnt er te veel.

Het schrijven van de novelle heeft me geholpen om te gaan met alle veranderingen en me geleerd hoe ik in m’n nieuwe leven pas. Het échtere leven, misschien, dat dichter bij mijzelf staat (om even in clichés te vervallen). Wat ik zélf leuk vind, wat ik zélf wil en wat ik zélf kan. Ik heb al meerdere keren gezegd dat ik dat soort dingen de afgelopen jaren heb geleerd, en En de Stad Licht op is daar een enorme hulp voor geweest. Ik hoop dat hij dat ook voor u kan zijn.

IMG_9294

Als ik in dat echtere leven dan maar wel oppas met oversteken. Fotocredits: Miriam Rietveld Photography, Inc.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s